1821 ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΩΣ ΕΘΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ Η ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.
ΕΒΑΛΑΝ ΚΑΤΩ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑ,ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ,ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ,ΤΟΝ ΦΟΒΟ,ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΡΕΤΑΞΑΝ,ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ,ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΙΑ,ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ,ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ,ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΗΡΩΕΣ,ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Η ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑΝ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ ΩΣ ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΙΩΝΕΣ.ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΧΕ ΦΤΑΣΕΙ.
ΤΟ ΙΕΡΟ ΧΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ.
ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΑΝΤΙΚΡΙΖΑΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ,ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΑΣ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΒΑΦΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΤΟΥ ΓΙΝΕΙ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
Η ΙΕΡΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1821...

ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η Μυθολογία είναι συμβολική καθώς αναφέρεται στους Θεούς οι οποίοι είναι άυλοι.
Κάθε Έλληνας στο θρήσκευμα οφείλει να γνωρίζει ότι η μυθολογία αποτελεί ένα πολύ υψηλό συμβολισμό των κοσμικών διεργασιών. Είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς να αναζητήσει μια εύκολη εξήγηση για τον κάθε μύθο. Η ανθρώπινη λογική, δεν είναι ικανή να συλλάβει τους υψηλούς συμβολισμούς της μυθολογίας. Οι υποθέσεις που κάνουν πολλοί κατά καιρούς για την σημασία των μύθων είναι στις περισσότερες περιπτώσεις άκυρες.
H ολοζώντανη παραστατικότητα που παρουσιάζει η μυθολογία, δεν είναι γεγονότα που συνέβησαν μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, αλλά αφηγήσεις χωρίς ιστορικό αντίκρυσμα, καθαρά μυητικές, που στόχο έχουν να καταγράψουν αλληγορικά συμπαντικές αλήθειες. Οι Θεοί, πράγματι δρουν και έχουν συμμετοχή και μερίδιο σε κάθε κύκλο της ζωής, αλλά στην μυθολογία, αυτές οι δράσεις είναι καταγραμμένες αλληγορικά.

Όπως θα δούμε στη συνέχεια, οι Θεοί έχουν ορατή παρουσία στον κόσμο μόνο στις Επιφάνειές τους, όπου γίνονται αντιληπτοί από τους ανθρώπους. Όμως, η μυθολογία, δεν αναφέρεται ποτέ σε μια Επιφάνεια που συνέβη σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή και σε συγκεκριμένο τόπο (σε ιστορικό χρόνο και τόπο), δηλαδή σε μια πραγματική εμφάνιση των Θεών μπροστά στους ανθρώπους, αλλά είναι πάντοτε μια εικονοπλασία συμβολική-αλληγορική που καταγράφει συμπαντικές αλήθειες, και που απλώς αποδίδει αλληγορικά μια συμπαντική αλήθεια κάθε φορά.
Η μυθολογία, αναφέρεται σε άυλες οντότητες: στους Θεούς.
Οι Θεοί στην Ελληνική παράδοση, είναι ατομικότητες, οντότητες, αόρατες και άυλες, και ως τέτοιοι δρουν στα εγκόσμια. Γι’ αυτό, στην Μυθολογία, όταν λέμε ότι ο Ζευς ερωτεύθηκε μια θεά και έκανε ένα παιδί (θεό) μαζί της, δεν εννοούμε φυσικά έρωτα σωμάτων, ούτε το παιδί (θεός) είναι υλικό, δεν έχει σώμα (έτσι συμβολοποιείται η γέννηση νέων κόσμων, νέων συμπαντικών δεδομένων, νέων οντοτήτων, νέων θεών). Όταν λέμε τιτανομαχία, δεν εννοούμε σωματικό πόλεμο, αλλά αναδιανομή συμπαντικών ενεργειών και δυνάμεων των θεών. Οι Θεοί, όμως, κάποτε επιθυμούν να εμφανιστούν ενώπιον των ανθρώπων με υλική μορφή, ή να γίνουν αντιληπτοί απ’αυτούς (Επιφάνεια των Θεών). Τότε, κάποιες φορές, επιδιώκουν να εμφανιστούν στους λατρευτές με αναγνωρίσημη σ’αυτούς μορφή (τέτοια, ώστε να αντιληφθούν οι λατρευτές ποιος ακριβώς Θεός είναι). Οι ίδιοι οι Θεοί επιλέγουν να εμφανίζονται μέσα από μια συγκεκριμένη, ή παρόμοια ανθρώπινη τυπολογία. Γι’αυτό τον λόγο, υπάρχει πάνω-κάτω μια συγκεκριμένη μορφολογική τυπολογία για τον κάθε Θεό, την οποία μιμούνται οι εικαστικές τέχνες (αγαλματοποιοία, κλπ.). Οι Θεοί, λοιπόν, εμφανίζονται σε εμάς και ανθρωπόμορφοι, με διακριτή μορφολογία, ώστε να τους αναγνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποι, να τους διακρίνουμε στην σκέψη μας, και να τους αισθανόμαστε οικείους. Και, κυρίως, γιατί οι Θεοί επιδιώκουν έτσι να προσαρμοστούν, να πλησιάσουν στο ανθρώπινο επίπεδο.
Η «κανονική» και μόνιμη κατάσταση των Θεών είναι η άυλη και αόρατη υπόστασή τους. Είναι άυλοι και διυλικοί (διαπερνούν την ύλη καθ’όλο το μήκος του σύμπαντος). Στην Επιφάνειά τους, όμως, λαμβάνουν διάφορες υλικές μορφές: ανθρωπόμορφες, ζωόμορφες, φυτικές μορφές, ως σύννεφο, βροχή, ως λάμψη, ως θερμότητα, κλπ. Είναι ο λεγόμενος Μεταμορφισμός (Μεταμόρφωση) των Θεών, δηλαδή η προσαρμογή του Θεού στα δεδομένα του περιβάλλοντος κατά την εγκόσμια επιφάνειά του. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι οι επιφάνειες των Θεών, δεν γίνονται με την όραση κατ’ανάγκη, αλλά και με άλλες αισθήσεις, ακοή, κλπ., και γενικά με αυτό που λέμε αίσθηση-αντίληψη-εποπτεία.
Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς λέει: «Όσον δι’εμέ, είμαι μαθητής του Πυθαγόρου εκ Σάμου. Με εδίδαξε να σέβομαι τους Θεούς, να διαισθάνομαι την Παρουσία των, είτε είναι ορατοί είτε αόρατοι. Να συνδιαλέγομαι συχνά μετ’αυτών». (Φιλόστρατος, β,Ι κεφ.XXXII).
Το Χαλδαϊκό λόγιο (Kroll 56) λέει: «Ταύτα και των Θεών ειπόντων προς τους θεουργούς, ασωμάτων γαρ, φασί, ημών είνεκα ενδέδυται: «Σώματα τοις αυτόπτοις φάσμασιν υμών είνεκεν ενδέδεται». Αυτά είπον οι Θεοί προς τους ιερουργούς, είπον ότι είναι ασώματοι αλλά χάριν ημών ενδύονται: « Χάριν υμών των αυτοπτών ενδυόμεθα φασματικά σώματα».
Για τον άυλο χαρακτήρα των Θεών, παραθέτουμε μερικά κείμενα:
[- «Χρέος έχουμε να θεωρούμε το θεό σαν πνεύμα πανίσχυρο, αθάνατο και τέλειο. Γιατί, αν και είναι αόρατος για τα μάτια των ανθρώπων, όμως φανερώνεται με τα έργα του» Αριστοτέλης. Επίσης, ο Αριστοτέλης λέει: «Ο θεός είναι ασώματος».
-«Ο θεός όπως και η ψυχή είναι ασώματος». Πλάτων.

-Επίσης, ο Πλάτων λέει: (Παρμενίδης,142a) «Ουδ’ ονομάζεται άρα ουδέ λέγεται ουδέ δοξάζεται ουδέ γιγνώσκεται, ουδέ τι των όντων, αυτού αισθάνεται» . (Το Όν) Ούτε ονομάζεται, ούτε λέγεται, ούτε κρίνεται, ούτε γίνεται γνωστό, ούτε κάποιο από τα όντα το αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις. (Δεν μπορεί κανείς να δει το Όν γιατί είναι αόρατο, δεν μπορεί να αγγίξει το Όν γιατί είναι άυλο, και γενικά δεν μπορεί να προσεγγίσει κανείς το Όν με καμμία αίσθηση).
- Ο Επίκουρος λέει ότι οι θεοί είναι « λόγω θεωρητοί» (Κύριαι Δόξαι, I). (γίνονται αντιληπτοί όχι με τα μάτια καθώς είναι άυλοι και αόρατοι, αλλά με την σκέψη).
-«Είς Θεός εν τε θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος, ούτι δέμας θνητοίσιν ομοίος ουδέ νόημα» Ξενοφάνης. Ένας θεός (υπάρχει) ο μέγιστος ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους, ο οποίος δεν μοιάζει με τους ανθρώπους ούτε στο σώμα, ούτε στο πνεύμα.
-«Ουδέ γάρ ανδρομέη κεφαλή κατά γυία κέκασται, ου μέν από νώτοιο δύο κλάδοι αίσσονται, ου πόδες, ου θοά γούν, ου μήδεα λαχνήεντα, αλλά φρήν ιερή και αθέσφατος έπλετο μούνον φροντίσι κόσμον άπαντα καταίσσουσα θοήσιν» Εμπεδοκλής (Περί Φύσεως) (Απ.134,Αμμώνιος, Περί Ερμηνίας 249,6). Γιατί (ο Θεός) δεν έχει κεφάλι ανθρώπινο πάνω σε μέλη, ούτε φυτρώνουν δύο κλαδιά (= χέρια) στη ράχη του. Δεν έχει πόδια, ούτε γρήγορα γόνατα, ούτε τριχωτά γεννητικά μόρια, αλλά είναι μόνο νούς, ιερός και υπερμέγιστος, που με γοργές σκέψεις διαπερνά όλο τον κόσμο.
-«Ει μέν ούν είη, δεί αυτό έν είναι. Έν δ’ εόν δεί αυτό σώμα μη έχειν. Ει δε έχει πάχος, έχοι αν μόρια, και ουκέτι έν είη» Μέλισσος (Συμπλίκιος, Εις Φυσικά,87,6). Αν υπάρχει λοιπόν (το Όν) πρέπει να είναι ένα. Και αν είναι ένα, δεν πρέπει να έχει σώμα. Αν όμως έχει πάχος, θα έχει κομμάτια (μέρη), άρα δεν θα είναι πιά ένα.
-«Ο ορθός Λόγος δια πάντων ερχόμενος ο αυτός ών τω Διί» Ζήνων ο Κιτιεύς (Διογ. Λαέρτ.7,88). Ο ορθός Λόγος που διέρχεται απ’τα πάντα είναι αυτός ο ίδιος ο Δίας. (Ο Δίας ταυτίζεται με τον νου που διέρχεται μέσα σε όλα τα πράγματα, στα πάντα. Είναι λοιπόν αόρατος).
-«Ότι ούτε όλον, ούτε μέρος, ούτε αρχήν έχον, ούτε μέσην, ούτε τελευτήν. Ότι ουδέν έχει πέρας. Ότι ασχημάτιστον» Πρόκλος (Εις Παρμενίδην,6,Cousin,τ.6,σ.54-55). Ούτε όλον, ούτε μέρος, ούτε αρχή έχει, ούτε μέση, ούτε τέλος. Ούτε σχήμα έχει. (ο Θεός).
-«Οι τέλειοι, αγαθοί, αθάνατοι, δίκαιοι, πάνσοφοι, αιώνιοι θεοί είναι επίσης και απρόσωποι….συνεκτικοί, άυλοι και διυλικοί», «Κάθε θεός….δεν διαχωρίζεται από την Πρώτη Αιτία ούτε από τους άλλους θεούς (όπως και οι νοήσεις δεν διαχωρίζονται από τον Νου)» Σαλλούστιος.
-«Και τα αγάλματα…σύμβολα της παρουσίας των Θεών….και επειδή βεβαίως εμείς έχουμε σώμα, γι’αυτό η λατρεία προς τους Θεούς πρέπει να είναι σωματική, παρ’όλο που αυτοί είναι ασώματοι», «Και εκείνος, λοιπόν, ο οποίος αγαπά τους Θεούς, αντικρύζει με ευχαρίστηση τις εικόνες και τα αγάλματά τους….οι οποίοι αν και αόρατοι τον βλέπουν» Μέγας Ιουλιανός (Επιστολαί,89β, 293 και 295κ.εξ.).
-«Σωκράτης δε πάντα μέν ηγείτο Θεούς ειδέναι, τα τε λεγόμενα και πραττόμενα και τά σιγή βουλευόμενα, πανταχού δε παρείναι..» Ξενοφών (Απομνημονεύματα). Ο Σωκράτης πάντα μεν πίστευε ότι οι Θεοί γνωρίζουν, και τα λεγόμενα και τα πραττόμενα και τα κρυφίως σχεδιαζόμενα, και ότι είναι πανταχού παρόντες..» (Οι Θεοί είναι πανταχού παρόντες καθώς είναι άυλοι και αόρατοι). Παρόμοιο κείμενο του Ξενοφώντος (Απομν.Α, IV, 18): «Ο Θεός είναι τόσο μεγάλος και τέτοια είναι η δύναμή του, ώστε συγχρόνως τα πάντα βλέπει, τα πάντα ακούει, παντού είναι παρών και συγχρόνως φροντίζει για όλα».
- (Ο Δίων Χρυσόστομος, περιγράφει εδώ γιατί ενώ οι θεοί είναι αόρατοι, εμείς τους απεικονίζουμε ανθρωπόμορφους): «Γιατί το νού και τη φρόνηση αυτή καθεαυτή ούτε κάποιος γλύπτης, ούτε κάποιος ζωγράφος δύναται να την αποδώσει εικαστικά. Επειδή αόρατα είναι αυτά και ουδείς γνωρίζει τι περί αυτών. Έτσι, καταφεύγουμε στο ανθρώπινο σώμα….καθώς το θεωρούμε ως ένα αγγείο φρόνησης και λόγου και το προσάπτουμε στο θείον, ελλείψει και απουσία φανερού και εικαστικού παραδείγματος για τα ανεικονικά και αφανή. Για αυτό και χρησιμοποιούμε τη δύναμη του συμβόλου».
- Ο άυλος χαρακτήρας των θεών περιγράφεται με πάρα πολλούς τρόπους στα αρχαία Ελληνικά κείμενα. Για παράδειγμα, ο Ευριπίδης (Ελένη,560) λέει: « Ω θεοί. Θεός γάρ καί το γιγνώσκειν φίλους ». Ω θεοί, η αναγνώριση των αγαπημένων είναι θεός. (Ο θεός ταυτίζεται με μία κατάσταση, με κάτι άυλο). Επίσης, ο Ευριπίδης στην: (Ανδρομάχη, 1226-1227) λέει: «Ιώ ιώ. Τί κεκίνηται, τίνος αισθάνομαι θείου;» (μιλάει ο χορός) Ω! ω! Τι κινείται; Ποιανού αισθάνομαι θεού παρουσία; (Η παρουσία κάποιου θεού γίνεται αντιληπτή ως κίνηση, ως ροή ενέργειας)].
πηγη: greekreligion.gr

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ,ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ,ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΙΩΝΩΝ ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ,ΓΙ'ΑΥΤΟΥΣ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΛΛΑ ΑΡΧΑΙΟΙ....ΤΟΥΡΚΟΙ.
ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΝΟΜΑΔΙΚΕΣ,ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΦΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΛΕΗΛΑΤΩΝΤΑΣ,ΣΦΑΖΟΝΤΑΣ,ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΒΡΙΣΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥΣ.
ΔΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Κατά μήκος της απέραντης ευρασιατικής στέππας, από τα σύνορα της Κίνας, μέσα από το Τουρκεστάν και πέρα από αυτό, κύματα από νομάδες περιφέρονταν επί σειρά αιώνων, κατευθυνόμενα προς τη Δύση. Κοινότητες ποιμένων, κτηνοτρόφοι, που κατοικία τους ήταν η σκηνή, ιππείς καικαμηλιέρηδες, που έτρεφαν και συντηρούσαν κοπάδια βοϊδοπρόβατα, που με την σειρά τους έτρεφαν κι έντυναν τους ίδιους, πήγαιναν διαδοχικά από βοσκοτόπι σε βοσκοτόπι, ανάλογα μετην εποχή, μετακινούμενοι κατά περιόδους είτε για ανεύρεση καλύτερης γης, είτε για να αποφύγουν την πίεση άλλων παρόμοιων νομάδων. Συνήθως, αντήλλασσαν τα κτηνοτροφικά τους προϊόντα με εκείνα των κατοίκων των πόλεων και των γεωργών, ενώ πιο σπάνια εγκαθίσταντοκαι οι ίδιοι μόνιμα σε κάποια υγρή όαση, για να αφοσιωθούν στην καλλιέργεια της γης.Αυτοί οι νομάδες της στέππας, οι υποχρεωμένοι να μάχονται συνέχεια εναντίον των φυσικών δυνάμεων, για να διατηρήσουν την ποιμενική τους οικονομία μέσα σε ένα είδος χαλαρής ομοσπονδίας κλειστών φυλετικών κοινωνιών, ανέπτυξαν τις δικές τους ιδιάζουσες δραστηριότητες.Ανάμεσά τους υπήρξε και ένας δυναμικός λαός, που αργότερα έγινε γνωστός με το όνομα“Τούρκοι”. Για τους Κινέζους και άλλους γειτονικούς λαούς, αυτοί ήταν οι Τού-Κουέ ή Ντούργκο, μία πολεμική φυλή, που πήρε το όνομά της, όπως έλεγαν, από έναν λόφο στην περιοχή όπου ζούσαν, ο οποίος είχε το σχήμα κράνους. Ταυτισμένοι παλαιότερα με τους Ούννους, οι Τούρκοι ήταν συγγενείς με τους Μογγόλους και με τους λαούς εκείνους που αργότερα έγιναν γνωστοί σαν Φίννοι και Ούγγροι. Κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. κατέκτησαν έναν συγγενικό τους λαό, ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο πάνω σε μία χώρα που έγινε γνωστή ως Μογγολία.Από τότε εξαπλώθηκαν σε μεγάλη έκταση στη στέππα, τόσο προς τα βόρεια, όσο και προς τα νότια και δυτικά, δημιουργώντας μια μεγάλη νομαδική δύναμη.Παρ' όλο που εξαιτίας της μεγάλης διασποράς τους έχασαν την επαφή μεταξύ τους, εν-τούτοις διατήρησαν ευδιάκριτα τα φυλετικά και γλωσσικά τους χαρακτηριστικά. Το αίσθημα της κοινής τους ταυτότητας ήταν τόσο ισχυρό, ώστε κατά τις παγανιστικές τελετουργίες λατρείας της γης, του αέρα, της φωτιάς και του νερού, να αναφέρονται σε αυτά τα στοιχεία της φύσης,ονομάζοντάς τα τουρκικά. Αφού ξεπέρασαν γρήγορα τον απλό ποιμενικό βαρβαρισμό, οι Τούρκοι αυτοί δημιούργησαν, μέσα στα πλαίσια της πατριαρχικής τους φυλετικής κοινωνίας, τον δικό τους πολιτισμό, με ηγέτες που δεν ήταν πια απλά οι γεροντότεροι της φυλής, και με φυλές υποταγμένες στην ηγεμονία τους.Στις αρχές του 8ου αιώνα κινήθηκαν δυτικά, γνωστοί με το γενικό όνομα “Ογούς”, που καθοδηγούσε, κατά τον μύθο, ένας γκρίζος λύκος, και ηγέτες τους ήταν κυρίως φύλαρχοι της φυλής του Σελτζούκ, και έφθασαν στην Σαμαρκάνδη της Τρανσοξιανής, για να επιβάλλουν την ηγεμονία τους στην κεντροδυτική Ασία. Την ίδια εποχή είχαν επεκταθεί σαρωτικά από την Αραβία προς τα βόρεια και τα ανατολικά, για να κατακτήσουν την Περσική αυτοκρατορία.Η τουρκική ισχύς υποχώρησε μπροστά στην νέα δύναμη. Οι εμπορικές, όμως, και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών διατηρήθηκαν.Αντάλλασσαν τα γεωργικά και κτηνοτροφικά τους προϊόντα, χρησιμοποιώντας καραβάνια κατά μήκος των εμπορικών δρόμων, προς αμοιβαίο όφελος. Επιπλέον, οι Τούρκοι, από τον 9ο αιώνα και μετά, άρχισαν να εγκαταλείπουν τις παγανιστικές τους πεποιθήσεις και να ασπάζονται τον Ισλαμισμό.Οι Άραβες διέκριναν πολύ γρήγορα τις πολεμικές ιδιότητες αυτού του Τουρκικού λαού.Εκτός από την καρτερία, αυτοπειθαρχία και προνοητικότητα που διέθεταν, ο νομαδικός τρόπος ζωής τους είχε καλλιεργήσει ένα πνεύμα αγωνιστικότητας, την συνήθεια να βρίσκονται σε κίνηση, ιππευτικές δεξιότητες και μία ασυνήθιστη δεξιοτεχνία ως έφιπποι τοξότες. Έτσι, ο στρατός του χαλιφάτου των Αββασιδών άρχισε να στρατολογεί Τούρκους στις τάξεις του,προσηλυτισμένους μουσουλμάνους, σε ένα καθεστώς ανώτερων δούλων, που ήταν ελεύθεροι να προαχθούν και να ανέλθουν στην ιεραρχία.Με αυτόν το τρόπο, από το τέλος του 9ου αιώνα, περισσότερες στρατιωτικές διοικήσεις και πολλά πολιτικά αξιώματα του αραβικού κράτους βρίσκονταν στα χέρια των μουσουλμάνων Τούρκων. Καθώς η αυτοκρατορία έφθινε κατά τον 11ο αιώνα, η δυναστεία των Σελτζουκιδών συμπλήρωνε το κενό με μια δική της αυτοκρατορία, ένα ισλαμικό καθεστώς βασισμένο στις παραδόσεις του χαλιφάτου των Αββασιδών, που απορρόφησε άλλες τουρκο-ισλαμικές ηγεμονίες και, με το τόξο και το βέλος ως σύμβολα εξουσίας που του ταίριαζαν,επεξέτεινε την κυριαρχία του πάνω στην Περσία, την Μεσοποταμία και την Συρία. Με αυτόν τον τρόπο, κατόρθωσε ένας νομαδικός λαός της στέππας να εγκατασταθεί μόνιμα σε έναν καθορισμένο γεωγραφικό χώρο.Σε αντίθεση με άλλους νομάδες που αναφέρονται στην ιστορία, τους Ούννους, τους Μογγόλους ή τους εφήμερους Αβάρους, οι Σελτζούκοι Τούρκοι δέχθηκαν με αποφασιστικό πνεύμα την πρόκληση της μόνιμης εγκατάστασης.Προσάρτησαν τις δικές τους παραδόσεις και θεσμούς στις απαιτήσεις ενός αστικού πολιτισμού, καθώς ο παλαιός μουσουλμανικός κόσμος προχωρούσε σε μια νέα φάση κοινωνικής και οικονομικής, θρησκευτικής και πνευματικής ανάπτυξης.Έτσι, αυτοί οι βοσκοί και πολεμιστές από την στέππα, έγιναν κάτοικοι πόλεων, διαχειριστές πραγμάτων, έμποροι, βιομήχανοι, τεχνίτες, κάτοχοι και καλλιεργητές γης, κατασκευαστές δρόμων, χανιών για τα καραβάνια, και τζαμιών.Οπωσδήποτε, έξω από την αστική συγκεντρωτική κοινωνία του σελτζουκικού καθεστώτος παρέμεινε ένα μεγάλο μέρος του τουρκικού λαού, ανεξάρτητο ουσιαστικά, που συνέχιζε να περιπλανάται ως νομάς στις ορεινές περιοχές.Αφού συνδέθηκαν με άλλες ποιμενικές φυλές, μερικές από τις οποίες παρέμειναν παγανιστικές, αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από ομάδες πολεμιστών, που υπήρξαν αρχικά το κύριο στήριγμα των στρατιωτικών δυνάμεων των Σελτζουκιδών.Τώρα λυμαίνονταν τις οργανωμένες επαρχίες και δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στην κεντρική κυβέρνηση με τις παράνομες ληστρικές τους μεθόδους. Δημιουργώντας, στην πραγματικότητα, μία χωριστή κοινωνία από εκείνη του κράτους, με δική της κουλτούρα και χωριστές τάσεις, έγιναν γνωστοί με το όνομα “Τουρκομάνοι”, χαρακτηρισμός που ανταποκρινόταν αποκλειστικά και μόνο στα μουσουλμανικά τους γνωρίσματα.Ανάμεσα σε αυτούς, οι Γαζήδες, οι “ιεροί πολεμιστές της πίστης”, κατάλοιπο μιας παλαιότερης λαϊκής κίνησης, είχαν τον πρώτο λόγο. Στρατολογημένοι από ένα ανάμικτο πλήθος από εθελοντές, συχνά αλήτες, φυγάδες, δυσαρεστημένους και άστεγους, που ζητούσαν να επιβιώσουν,το μόνο που έμενε να κάμουν ήταν να πολεμούν τον “άπιστο”, ενώ το κυριότερό τους κίνητρο ήταν το πλιάτσικο.Ήταν από παράδοση και πολεμιστές των συνόρων, οι απελάτες, που επεξέτειναν τις επιδρομές τους πέρα από τα ισλαμικά σύνορα. Κατά τον 11ο αιώνα έφθασαν να διεξάγουν επιχειρήσεις στη Δύση, στα χαλαρά σύνορα μεταξύ Σελτζούκων και Βυζαντινής αυτοκρατορίας στην Μ. Ασία. Εδώ βρέθηκαν αντιμέτωποι με τμήματα Ελλήνων πολεμιστών των συνόρων,των Ακριτών, με τους οποίους είχαν αρκετές ομοιότητες ως προς την πολεμική παράδοση και την απομόνωσή τους από κάθε κεντρική εξουσία, ώστε να φαίνονται πολλές φορές σαν“συνάδελφοι εν όπλοις”. Άλλα διαφορετικά στοιχεία Τουρκομάνων είχαν επίσης την τάση να τραβούν για τα σύνορα προς αναζήτηση νέων βοσκότοπων και για να ενωθούν με τους Γαζήδες στις λεηλασίες, σε μια εποχή που η βυζαντινή άμυνα βρισκόταν σε αδυναμία.Παρ' όλα αυτά, δεν ήταν μέρος της πολιτικής των Σελτζούκων σουλτάνων, που έκλιναν υπέρ της δημιουργίας μιας μουσουλμανικής αυτοκρατορίας προς τα νότια, να έλθουν σε σύγκρουση με τη χριστιανική αυτοκρατορία του βυζαντίου, της οποίας η ουδετερότητα τους εξασφάλιζε τα πλευρά στην Συρία.Εν τούτοις, ενεπλάκησαν σε πόλεμο, αφού βρέθηκαν προ τετελεσμένου γεγονότος, που κυρίως οφειλόταν στην οργανωμένη δύναμη των φιλοπόλεμων Γαζήδων και στις δυνάμεις των πλιατσικολόγων Τουρκομάνων. Η σελτζουκική κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να λάβει σοβαρά υπόψη την κατάσταση αυτήν και, όσο ήταν δυνατό, να την μετατρέψει προς εξυπηρέτηση δικών της στόχων. ΄Ετσι, ο σελτζούκος σουλτάνος Τογρούλ, έστρεψε τους ιερούς πολεμιστές, απ' τις λεηλασίες των μουσουλμανικών περιοχών, σε διαδοχικές επιδρομές εναντίον της χριστιανικής Αρμενίας, μιας αμφισβητούμενης συνοριακής επαρχίας. Εδώ, την επιτυχία τους στη μάχη ακολούθησαν επιδρομές με αυξημένη ένταση και θρασύτητα, με εισχωρήσεις από την ανατολική στην κεντρική Ανατολία, μέχρι και την περιοχή των ακτών του Αιγαίου.Εναντίον τέτοιων προσβολών μέσα στο βασίλειό του, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ' ο Διογένης αισθάνθηκε υποχρεωμένος να αντιδράσει. Σε μια προσπάθεια να επανακτήσει λοιπόν τον έλεγχο της Αρμενίας, βάδισε κατά των Τούρκων με ένα ποικιλόμορφο στράτευμα, αποτελούμενο κυρίως από ξένους μισθοφόρους.Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθεί ο ίδιος ο αυτοκράτορας και να συλληφθεί από τον Σουλτάνο Άρπ- Αρσλάν, κατά την ιστορική μάχη του Μάτζικερτ το 1071, κοντά στα σύνορα του κράτους.Ήταν μία μάχη που στην μνήμη των βυζαντινών θα παρέμενε για πάντα σαν “η τρομερήμέρα”, μία ιστορική σύγκρουση μεταξύ δύο δυνάμεων και δύο θρησκειών, που άνοιξε τον δρόμο στους Τούρκους, μια για πάντα, προς τη Μικρά Ασία.Η μάχη του Μάτζικερτ αποτελούσε ταυτόχρονα, όμως, και έναν βαρυσήμαντο υπαινιγμό για νέες κατακτήσεις στο μέλλον. Προς το παρόν, πάντως, δεν επέφερε την διακοπή της συνέχειας στην κατάσταση των εδαφών που καταλήφθηκαν. Γιατί ήταν μια νίκη που επιζη-τήθηκε και κατορθώθηκε μάλλον από φιλοπόλεμους άτακτους μουσουλμάνους, παρά από τις τακτικές δυνάμεις του σελτζουκικού κράτους. Το άμεσο πρακτικό αποτέλεσμα της νίκης ήταν η εξάπλωση, διαμέσου της ανατολικής, στην κεντρική Μ. Ασία, του ανάμικτου επαρχιωτικού πολιτισμού των Γαζήδων. Οι Τουρκομάνοι νομάδες διακινούντο τώρα μέσα σε νέες χώρες,χωρίς συνοριακά εμπόδια. “Μόνο το βυζαντινό βερνίκι χάθηκε”, γράφει ο Πολ Βίττεκ, “για να αντικατασταθεί αργότερα από άλλο ισλαμικό. Το τοπικό υπόστρωμα διατηρήθηκε”. Ούτε και αυτό τούτο το σελτζουκικό κράτος, που είχε ακόμη στραμμένη την προσοχή του στον μουσουλμανικό κόσμο, δεν βιαζόταν να ενσωματώσει, ένα μέρος του βυζαντίου που κατέκτησε.Αφού ελευθέρωσαν τον αιχμάλωτο αυτοκράτορα, οι ηγέτες του αρκέστηκαν σε μια τοπική επικυριαρχία πάνω στις επαρχίες που κατακτήθηκαν, με επικεφαλής έναν πρίγκηπα των σελτζούκων με το όνομα Σουλεϋμάν. Στο μεταξύ, προς το τέλος του 11ου αιώνα, έλαβε χώρα η πρώτη σταυροφορία στη Μ.Ασία, δημιουργώντας έτσι μια ρευστή κατάσταση στις σχέσεις μουσουλμάνων-χριστιανών.Οι σελτζούκοι δεν έπαψαν να έχουν στραμμένη την προσοχή τους στον παλιό μουσουλ-μανικό κόσμο, παρά μόνο έως τα μέσα του 12ου αιώνα. Από τότε αδιαφόρησαν γι' αυτόν,για να ιδρύσουν στην Μ.Ασία, στα μουσουλμανικά χνάρια και πάνω σε σταθερά θεμέλια, μια κανονική ηγεμονία με τις δικές της δυναστείες σουλτάνων, που κυβερνούσε την κεντρικήΑνατολία από την πρωτεύουσά τους, την πόλη Κόννα (Ικόνιο).Η δυναστεία τους έγινε γνωστή σε άλλες μουσουλμανικές δυνάμεις ως το σουλτανάτο των Ρουμ (Ρωμηών). Αυτοί στην αραβική γλώσσα ήταν οι “Καίσαρες της Ρώμης”, που είχαν σκοπό να κληρονομήσουν αυτο το κατάλοιπο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Με αυτόν τον τρόπο, οι ίδιοι οι Βυζαντινοί χριστιανοί μετά τη μάχη στο Μυριοκέφαλο, έναν αιώνα μετά το Μάτζικερτ, συνέχισαν να διοικούν στην Δυτική Ανατολία πίσω από ένα συμφωνημένο σύνορο ή συνοριακή γραμμή, σε ειρηνικές σχέσεις με ένα παγιωμένο σελτζουκικό καθεστώς.Έτσι, οι Σελτζούκοι των Ρουμ, κερδίζοντας γόητρο μέσα σε όλο το Ισλάμ, εξαιτίας της βασιλικής τους καταγωγής από τους μεγάλους σελτζούκους της Περσίας, αναπτύχθηκαν σε μια ισχυρή και ευημερούσα δύναμη, που έφθασε στο ζενίθ της κατά το πρώτο ήμιση του 13ουαιώνα.Δεν έμελλε όμως να έχει διάρκεια αυτή η κατάσταση. Τώρα, μια νέα και πιο εκρηκτική νομαδική δύναμη εμφανίστηκε ορμητική πάνω από αυτούς, οι συγγενικοί τους Μογγόλοι.Ξεχύθηκαν πάνω στην ευρασιατική στέππα, όπως είχαν κάνει και οι Τούρκοι, προχωρώντας κατά το βορρά μέσα στη Ρωσία, κατά την ανατολή μέσα στην Κίνα, και δυτικά, διασχίζοντας την Ασία, για να περισφίξουν τον μουσουλμανικό κόσμο.Σε αυτούς οφειλόταν μια εισβολή που έγινε από τον Τζένγκις – Χαν, κατά τις αρχές του 13ου αιώνα, ενώ στους επόμενους αιώνες οι απόγονοί του τους απέκλεισαν τα σύνορά τους.Οι Τούρκοι νομάδες υποχωρούσαν μπροστά τους, μέχρις ότου νέες ορδές Τουρκομάνων και μπουλούκια πολεμιστών ξεχύθηκαν στην Μ.Ασία, σκορπίζοντας τον τρόμο μέσα στο σελτζουκικό κράτος στο Ικόνιο. Αμέσως μετά ακολούθησαν μογγολικές δυνάμεις, με μια θηριώδη έφοδο.Κατά το 1423 κατατρόπωσαν τον μέχρι τότε αήττητο σελτζουκικό στρατό στην τοποθεσία Κιοσέ Νταχ, μεταξύ Σίβας (Σεβάστεια) και Ερζιγιόν, παρ' όλες τις βυζαντινές ενισχύσεις που πήρε και τους μισθοφόρους που είχε αυτός, και συνέχισαν θέτοντας υπό τον έλεγχό τους όσες χώρες και πόλεις ήθελαν. Ολόκληρη η πορεία της Μ.Ασίας είχε αλλάξει στο διάστημα μιας μέρας.Η δύναμη των σελτζούκων Ρουμ έπαψε να υφίσταται ως η δύναμη των μεγάλων σελτζούκωντης Περσίας. Οι σουλτάνοι του Ικονίου υποδουλώθηκαν σε ένα μογγολικό προτεκτοράτο, το οποίο τώρα κυβερνούσε ο Χολαγού. Αλλά και αυτή η ίδια η μογγολική δύναμη, όπως και η δύναμη άλλων νομάδων λαών, αποδείχθηκε εφήμερη, όταν βρέθηκε ανάμεσα σε μία οργανωμένη κοινωνία, αφού επέζησε για μια μόνο γενιά στη Μ.Ασία. Η δύναμη πάντως που τη διαδέχθηκε δεν ήταν πια δύναμη των σελτζούκων.Στο μεταξύ, για ένα μεγάλο μέρος της Μ.Ασίας, τα πράγματα είχαν επανέλθει στην κατάσταση του επαρχιωτικού απομονωμένου πολιτισμού, του ανεξάρτητου από κάθε κεντρική εξουσία. Οι απελάτες επανήλθαν στα σύνορα, λεηλατώντας, ή και καταλαμβάνοντας ακόμα πόλεις, χωρίς αντίσταση, σε όλη την βυζαντινή συνοριακή ζώνη.Γρήγορα ενισχύθηκαν όχι μόνο από φυλές Τουρκομάνων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν,αλλά και από ομάδες φυγάδων, που προέρχονταν από το κατεστραμμένο σελτζουκικό κράτος,ακόμη και από “ιερά προσωπα”, Σεϊχιδες και Δερβίσηδες ανορθόδοξων μουσουλμανικών πεποιθήσεων, που είχαν καταφύγει από το Τουρκεστάν και την Περσία στην Μ.Ασία. Όλοι αυτοί άναψαν πάλι τον τουρκικό ενθουσιασμό για πόλεμο κατά των “απίστων”.Η δύναμη τώρα βρισκόταν στα χέρια των Γαζήδων. Εκμεταλευόμενοι αδυναμίες της βυζαντινής άμυνας, παρακινούμενοι, όπως και πριν, όχι μόνο από φανατισμό, αλλά και από ανάγκη κατάκτησης γης και λαφυραγωγίας, και αφού συνάντησαν λίγη αντίσταση ακόμα και από αυτούς τους “αδελφούς εχθρούς”, τους Ακρίτες, που ήταν τώρα εγκαταλελειμμένοι από μια διαιρεμένη και ανασφαλή βυζαντινή κυβέρνηση, ξεχύθηκαν σχεδόν ανενόχλητοι στο εσωτερικό της δυτικής Μ.Ασίας, της οποίας οι περισσότερες επαρχίες είχαν στην πραγματικότητα απωλεσθεί για το βυζάντιο από το 1300μ.Χ. Μετά από συγκρούσεις μεταξύ τους, για τον διαμερισμο αυτών των περιοχών, οι φύλαρχοι βρέθηκαν τελικά κυβερνήτες κάπου δέκα οργανωμένων ηγεμονιών των Γαζήδων. Μία από αυτές, η ηγεμονία του Οσμάν, έμελλε να εξελιχθεί σε μια μεγάλη δύναμη, την Οθωμανική αυτοκρατορία, που διήρκεσε περίπου έξι αιώνες από την πτώση του βυζαντίου και ύστερα, με τις γνωστές συνέπειες που μέχρι σήμερα βιώνουμε σε εθνικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δ.Θαλασσινού, περιοδικό ΙΧΩΡ,05\2003, Τ.33.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ,ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ Η ΟΧΙ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΡΑΣΣΙΑ:
Με τον όρο «Ελληνική Εθνική Θρησκεία» εννοούμε το σύνολο των «νομιζομένων» των Εθνικών (δηλαδή μη χριστιανών) Ελλήνων του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, για τον Κόσμο, για τους Θεούς, για την εκδηλωμένη φύση, για τα ζώα και τους ανθρώπους. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, είναι μία Θρησκεία πολυθεϊστική, εθνική, οργανική και, κυρίως, φυσική, δεν έχει δηλαδή ιδρυθεί από έναν ή περισσότερους ανθρώπους, «προφήτες» ή «θεανθρώπους», αλλά αποτελεί μία δίχως αρχή και τέλος πνευματική συνεξέλιξη με την βιολογική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα του έθνους που λέγεται Ελληνικό.
Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, με εντελώς δικές της κατηγορίες και αναφορές, αποτελεί ένα πλήρες κοσμοαντιληπτικό, θεολογικό, ηθικό και λατρευτικό σύστημα, όχι μόνο εντελώς ασύμβατο προς την νυν κρατούσα Θρησκεία, αλλά και ολοκληρωτικά αντίθετο προς αυτήν. Εκτός από την πολύ χυδαία μορφή μίας «interpretatio christiana» (χριστιανικής δηλαδή «ερμηνείας», ή μάλλον παρερμηνείας της), την οποία μας παρουσίασαν οι μισαλλόδοξοι και βέβηλοι χριστιανοί θεολόγοι που στα παραληρηματικά πονήματά τους ελεεινολογούν και βρίζουν με τον χειρότερο τρόπο τα ιερά σεβάσματα των Ελλήνων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μίας αθέλητης επίσης χριστιανικής και άρα άκυρης, ερμηνείας, η οποία προκαλείται απλώς από το γεγονός ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν κατά κανόνα υποστεί συστηματικό προγραμματισμό της σκέψης και του φαντασιακού τους από την εξ οικείων μετάδοση, τα ελεγχόμενα σχολεία και την διαρκή προπαγάνδα του Χριστιανισμού. Οι Louise Bruit Zaidman και Pauline Schmitt Pantel γράφουν πολύ σωστά στο κεφάλαιο «Συμπεράσματα» του βιβλίου τους «La Religion Grecque dans les cites a l epoque classique» («Η Θρησκεία στις Ελληνικές Πόλεις της Κλασικής Εποχής», Αθήνα, 2004): «Η τάση να μελετούμε την Ελληνική Θρησκεία, ευνοώντας ορισμένες πλευρές της που φαίνεται ότι προανήγγελλαν μία ανώτερη ευσέβεια, η οποία ήταν πλησιέστερη προς τις χριστιανικές αξίες, οδήγησε συχνά στην ερμηνεία των λατρευτικών πρακτικών ορισμένων μειοψηφιών, όπως ήταν οι Πυθαγόρειοι και οι Ορφικοί, ως προάγγελους μιας άλλης αντίληψης του Θείου. Με την ίδια λογική, οι μυστηριακές λατρείες και οι μυητικές τελετές ερμηνεύτηκαν συχνά με τους όρους σωτηριολογικών Θρησκειών και παρουσιάσθηκαν ως μία προετοιμασία για το επέκεινα, για μία μετά θάνατον ζωή, κάτι όμως που δεν συνάδει με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις στα πλαίσια των Ελληνικών πόλεων».
Οι διαφορές της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας από τον Χριστιανισμό είναι πάμπολλες, μερικές μόνον των οποίων θα παραθέσουμε εδώ, για να γίνει στοιχειωδώς κατανοητή η άβυσσος διαφοράς που υπάρχει ανάμεσα στις δύο πλευρές, δημιουργώντας όχι μόνον αντιδιαμετρικές και αντιμαχόμενες αντιλήψεις για τα πράγματα, αλλά και αντιδιαμετρικούς και αντιμαχόμενους τύπους ανθρώπου με αντιδιαμετρικούς και αντιμαχόμενους τρόπους ζωής.
Α. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία αποτελεί μία εξαιρετικά υψηλού επιπέδου, φυσική και όχι ιδρυθείσα, Θρησκεία, η οποία βασίζεται επάνω στην αλήθεια του Κόσμου, αντί σε διάφορες ονειροπολήσεις για τον Κόσμο, και δέχεται την πραγματικότητα όπως εκείνη είναι, αντί όπως την θέλει να είναι η ανθρώπινη ανασφάλεια. Αναγνωρίζει την Δικαιοσύνη και την Αρμονία ως κυρίαρχους νόμους του Σύμπαντος, αντί να προβάλλει με βέβηλο τρόπο διάφορα ανθρώπινα ή ζωώδη συναισθήματα (λ.χ. αγάπη, φόβο, ζήλεια, κ.ο.κ.) στις σφαίρες των Θεών. Δεν ηθικολογεί, δεν δικάζει υποτιθέμενους αμαρτωλούς, ούτε εκφοβίζει ανασφαλείς ανθρώπους, αλλά διδάσκει τον άνθρωπο την ύψιστη σοφία τού να αποδέχεται την πραγματικότητα, να συμμετέχει σε αυτή και να τιμά όλα εκείνα που την συνέχουν (δηλαδή τους φυσικούς νόμους και τους Θεούς).
Β. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία έχει κυρίως συλλογική διάσταση και ασκεί ευεργετική διαπλαστική επίδραση επάνω στην κοινότητα. Ο ιερέας της αποτελεί τον εκπρόσωπο, συχνά μάλιστα εκλεγμένο, της κοινότητος απέναντι στους Θεούς, πρωτεύοντα δε ρόλο παίζει όχι το θεολόγημα αλλά η πράξις, η επαναλαμβανόμενη τελετουργία η οποία διατηρεί αδιάσπαστη την αόρατη αλυσίδα της ζωής των γενών, η οποία ενώνει το παρελθόν με το μέλλον και τους προγόνους με τους απογόνους. Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός κατευθύνει τον εξατομικευμένο άνθρωπο σε προσπάθεια προσωπικής επικοινωνίας με τον Θεό και ακυρώνει κάθε κοινότητα έξω από την αντι-κοινότητα (μία επιβεβλημένη κοινότητα που θέλει να αφανίσει όλες τις κανονικές κοινότητες) που αυτο-αποκαλείται «Εκκλησία». Ο ιερέας του δεν αποτελεί εκπρόσωπο τού «εκκλησιάσματος» απέναντι στον εχθρό των Θεών Θεό των χριστιανών, αλλά εκπρόσωπός του απέναντι στους ανθρώπους, πρωτεύοντα δε ρόλο παίζει όχι η πράξις, από την οποία εξαιρούνται οι τελευταίοι, αλλά το θεολόγημα, στην υπηρεσία του οποίου βιοπορίζονται αμέτρητοι «θεολόγοι», δηλαδή διαχειριστές της ακαταληψίας και του παραλογισμού.
Γ. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται το Σύμπαν ως αιώνια και μοναδική πραγματικότητα, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι αυτό δεν είναι παρά μία κατασκευή («κτίσμα») ενός Θεού που τάχα προϋπήρχε. Το υποτιθέμενο «κτίσμα» έχει μία χρονική αρχή, άρα και ένα χρονικό τέλος, συνεπώς για τους χριστιανούς δεν είναι αιώνιο.
Δ. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται ότι τίποτε δεν υπάρχει έξω από το Σύμπαν, συνεπώς όλα τα δημιουργικά του αίτια και οι Θεοί βρίσκονται μέσα σε αυτό, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι ο υποτιθέμενος Δημιουργός Θεός του βρίσκεται έξω από το Σύμπαν και απλώς το διαχειρίζεται ως ιδιόκτητο αντικείμενό του.
Ε. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται τους Θεούς ως μη προσωπικά όντα και ταξιθέτες, υποχρεωμένους να σέβονται τους φυσικούς νόμους που οι ίδιοι έθεσαν προς χάρη της ευταξίας του Κόσμου, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι ο Θεός του είναι πρόσωπο και μονάρχης, ελεύθερος να συμπεριφερθεί κατά βούληση στο «κτίσμα» του ή στα αμέτρητα τμήματά του.
ΣΤ. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται πολλούς Θεούς ως αυτονόητες πληθύνσεις της αρχικής εσωκοσμικής θεϊκής υπόστασης, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι ο εξωκοσμικός Θεός του (με το «άρρητο» τετραγράμματο όνομα, YHVH, σε ανάπτυξη Ιαχωβά) είναι ένας και μοναδικός, υβρίζοντας κατά συνέπεια τις άλλες αθάνατες οντότητες σαν «δαίμονες» («omnes enim dii gentium daemonia», «όλοι οι Θεοί των Εθνών είναι δαίμονες»).
Ζ. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία απορρίπτει ως παντελώς παράλογη την ύπαρξη ενός «Κακού», το οποίο υποτίθεται ότι στέκει διαχωρισμένο, αυτόνομο και αυτεξούσιο, αφού το λεγόμενο «Κακό» μπορεί να υπάρξει ως σχετική μόνο και συγκριτική έννοια, απέναντι σε εκείνη του «Αγαθού». Στον Χριστιανισμό αντιθέτως, η αυτόνομη ύπαρξη του «Κακού» αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη δόγματα της πίστης του. Ακόμα χειρότερα, στο υποτίθεται αυτόνομο «Κακό», ο Χριστιανισμός δίνει προσωπική υπόσταση, χειροτερεύοντας την προϋπάρξασα αντίληψη του Ιουδαϊσμού περί «αντίπαλου» του Θεού, αλλά απρόσωπου «Κακού»,
Η. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δέχεται ότι το Σύμπαν διέπεται από μία άθραυστη νομοτέλεια, ότι τα πράγματα και τα γεγονότα ακολουθούν μία «Ειμαρμένη» (η λέξη ετυμολογείται από το ρήμα «μείρομαι», δηλ. λαμβάνω σε μοιρασιά το τμήμα που μου ανήκει, ο τύπος του οποίου ρήματος στον παρακείμενο χρόνο της παθητικής φωνής είναι «είμαρμαι»), καθώς και ότι ο χρόνος που διαμορφώνει αυτά τα πράγματα και γεγονότα δεν είναι γραμμικός, ενώ αντιθέτως ο Χριστιανισμός πιστεύει ότι το «κτίσμα» διέπεται από την διαρκή θεϊκή παρεμβατικότητα, ότι τα πράγματα και τα γεγονότα ρυθμίζονται από την Πρόνοια του Θεού, καθώς και ότι ο χρόνος είναι γραμμικός .

1940.ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΡΩΩΝ

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ-ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1940 ΠΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.ΗΜΕΡΑ ΠΕΝΘΟΥΣ, ΛΕΕΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ,Η 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΟΡΤΗΣ.ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ,ΠΟΥ ΣΑ ΝΑ ΤΙΣ ΕΖΗΣΕ ΧΘΕΣ,ΕΧΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΙΗΓΗΘΕΙ.Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ,ΟΙ ΑΚΡΑΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ,ΟΙ ΑΙΜΑΤΗΡΕΣ ΜΑΧΕΣ,Ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ,Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ,Η ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΗ ΚΑΙ Η,ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΟΥΣ.ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ...

ΤΑ ΕΒΡΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά !!! - Hebrew is Greek by Joseph Isaac Jahuda

-->Επί 30 έτη o μεγαλοφυής Εβραίος ερευνητής Joseph Isaac Jahuda συνέκρινε τις 3 γλώσσες Εβραϊκή καί Αραβική προς την Ελληνικήν Ομηρικήν, εξέδωσε το 1982 στο Λονδίνο ένα βιβλίο 680 σελίδων με τίτλο Hebrew is Greek (Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά) και τα Αραβικά .Το σύγγραμμα του εκδοθέν το 1982 εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς . Ελάχιστα αντίγραφα διεσώθησαν....
O Εβραίος Joseph Isaac Jahuda, γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, διαπρεπής δικηγόρος στο Λονδίνο, καθηγητής της Εβραϊκής γλώσσας στην Ιουδαϊκή σχολή της Ταγγέρης. Ιουδαίος την εθνότητα και το θρήσκευμα, γνωρίζων άριστα από στήθους την Παλαιά Διαθήκη, την αρχαία και νέα εβραϊκή, το ήμισυ τού Κορανίου από στήθους, την αρχαία και νέα Αραβική, την Γαλλική, την Αγγλική, την Λατινική.
Μετά την επαφή του με τις Ελληνικές λέξεις αποφάσισε να κάνει συγκριτική έρευνα των συγγενών γλωσσών Εβραϊκής και Αραβικής προς την Ελληνικήν Ομηρικήν, που εξέμαθε. Επί 30 έτη ό μεγαλοφυής ερευνητής συνέκρινε τις 3 γλώσσες, ώσπου εξέδωσε το 1982 στο Λονδίνο (Becket Publications Oxford, 1982, ISBN 0-7289-0013-0) ένα βιβλίο 680 σελίδων με τίτλο HEBREW IS GREEK (Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά) και τα Αραβικά, πού κατ' οικονομία δεν συμπεριέλαβε στον τίτλο.
Το βιβλίο προλογίζει ο Εβραίος καθηγητής Αρχαίων Γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (από 1962) Saul Levin. Ο συγγραφέας J. Yahuda, υποστηρίζει, ότι Overwhelming evidence proves conclusively that Biblical Hebrew is camouflaged Greek in grammar as well as vocabulary (αναντίρρητη απόδειξη επιβεβαιώνει τελικώς ότι τα Βιβλικά Εβραϊκά είναι κεκαλυμμένα Ελληνικά τόσον στη γραμματική όσον και στο λεξιλόγιο) και ότι by and large, the difference between them is a matter of pronunciation. So much that Hebrew cannot be properly understood except through Greek (γενικώς η διαφορά μεταξύ τους είναι θέμα προφοράς. Τόσο πολύ ώστε τα Εβραϊκά δεν δύνανται να καταστούν εντελώς αντιληπτά παρά μόνο μέσω των Ελληνικών).
Παραθέτει δε σε όλες τις σελίδες του βιβλίου του απειράριθμες λέξεις ελληνικές, γραμματικούς τύπους και εκφράσεις που είναι όμοιες με τις Εβραϊκές (χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεση επεξηγηματική γλώσσα την Αγγλική) και καταλήγει: the Jewish, Christian and Islamic cultures the triple pillars of modern civilization have a common Hellenic foundation ( ο Εβραϊκός, ο Χριστιανικός και Ισλαμικός πολιτισμός οι τρεις στύλοι του σύγχρονου πολιτισμού έχουν ένα κοινό Ελληνικό θεμέλιο)
Γράφει ο χρήστης Alastor στο forums.gr :
Το σύγγραμμα του εκδοθέν το 1982 εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς . Ελάχιστα αντίγραφα διεσώθησαν....
Επί σειρά ετών προσπαθούσα να εντοπίσω το βιβλίο που ήταν κυριολεκτικά εξαφανισμένο, μάλιστα έψαξα και σε βιβλιοθήκες ξένων πανεπιστημίων χωρίς αποτέλεσμα. Το μοναδικό αντίγραφο που κατάφερα να εντοπίσω υπάρχει στην βιβλιοθήκη του Oxford . Όμως το συγκεκριμένο αντίγραφο είναι μονίμως «δανεισμένο» επί σειρά ετών!!!
Εν τέλει κατάφερα να αγοράσω ένα αντίγραφο από Ελβετό έμπορο σπανίων συγγραμμάτων έναντι 200 Ευρω.
Παραθέτω το εξώφυλλο-εσώφυλλο μερικές σελίδες του βιβλίου ενδεικτικά, καθως και εναν σύνδεσμο οπου μπορει κανεις να διαβάσει μερικα στοιχεία παραπάνω για τον Yahuda: http://www.grecoreport.com/hebrew_is_greek.htm
Asxetos : Εάν δεν λειτουργεί το λινκ κάντε μία δοκιμή εδώ . Πολύ σπάνιο βιβλίο (στην αγγλική γλώσσα) - Αυτή τη στιγμή ΔΕΝ το βρίσκεις (μεταχειρισμένο) με λιγότερο απο 500$ - Δείτε εδώ .
Εμείς το βρήκαμε σε μορφή pdf και σας το προσφέρουμε/ενημερώνουμε .... ένα σπάνιο ντοκουμέντο που αξίζει να έχει κάποιος στον σκληρό του δίσκο .
Επειδή το αρχείο ήταν πολύ μεγάλο - 119 mb - είναι σπασμένο στα δύο . Θα το βρείτε για κατέβασμα από το rapidshare.com (γνωστό για την δυνατότητα του φιλοξενίας - διαμοιρασμού μεγάλων αρχείων και όχι μόνο)
1ο Μέρος - μορφή pdf - μέγεθος 60mb : Hebrew_is_Greek_part1.pdf - σελ 1-350
2ο Μέρος - μορφή pdf - μέγεθος 64mb : Hebrew_is_Greek_part2.pdf - σελ 351-707

πηγη: www.asxetos.gr

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Αλέξανδρος Παπαναστασίου (1876-1936)

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, πολιτικός και κοινωνιολόγος, είναι ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς της νεώτερης Ελλάδας, γνωστός και ως ο "πατέρας της Δημοκρατίας".

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, γιός του Παναγιώτη και της Μαριγώς Παπαναστασίου από το Λεβιδι Αρκαδίας, γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1876. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κοινωνικές επιστήμες, φιλοσοφία και νομικά στα πανεπιστήμια Χαϊδενβέργης και Βερολίνου. Τις σπουδές του σημπλήρωσε στο Λονδίνο και στο Παρίσι.
Από την περίοδο των σπουδών του στη Γερμανία, ο Α. Παπαναστασίου έρχεται σε επαφή με τα θεωρητικά προβλήματα του σενεργατισμού μελετά διεξοδικά τα συναιτεριστικά ρεύματα της εποχή του και διαμορφώνει τις συναιτεριστικές του αντιλήψεις από οικονομική, κοινωνική και πολιτική άποψη. Οι αντιλήψεις του αυτές είναι επιρρεασμένες από την συναιτεριστική πρακτική που κυριαρχούσε στη Γερμανία στις αρχές του 20ού αιώνα. Μάλιστα πρώτος και σε πολύ πρώιμη εποχή θα υπογραμμίσει στις χειρόγραφες σημειώσεις του "Πολιτεία και Αγροτικοί συνεταιρισμοί" την πρωτοποριακή αντίληψη ότι "ο συνεταιρισμός είναι ένωση προσώπων και όχι κεφαλαίων".
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1907 άρχισε να ασχολείται με τα κοινά. Το 1908 ίδρυσε με συνεργάτες του την "Κοινωνιολογική Εταιρία" με σκοπό την εξασφάλιση σε όλους εξίσου ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Επίσης ήταν ο ιδρυτής μαζί με τον Δελμούζο και τον Πετιμεζά της "Ομάδας των Κοινωνιολογων".
Το 1910 ιδρύθηκε από τα μέλη της Κοινωνιολογικής Εταιρίας το Λαϊκό Κόμμα με πρόγραμμα μεταρρυθμιστικό και οργάνωση δημοκρατική. Την ίδια χρονιά ο Α. Παπαναστασίου εκλέχτηκε βουλευτής και έδωσε ανυποχώρητες μάχες για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος και την παραχώρηση των τσιφλικιών στους ακτήμονες της Θεσσαλίας.
Το 1916, ως βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων, προσχώρησε στο κίνημα της Θεσσαλονίκης και αντιπροσώπευσε την Επαναστατική Κυβέρνηση των Ιόνιων Νησιών. Το Μάρτιο του 1917 του ανατέθηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης η Γενική Διοίκηση των Ιόνιων Νήσων όπου είχε την ευκαιρία να επιδείξει τη διορατικότητά του στο χειρισμό των εθνικών θεμάτων.
Το 1922 ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου προχώρησε σε ανασυγκρότηση του Λαϊκου Κόμματος , το οποίο απέκτησε οργάνωση κοινοβουλευτικού δημοκρατικού κόμματος αρχών και ονομάστηκε "Δημοκρατική Ένωση". Από το 1926 πήρε τον υπότιτλο "Αγροτικόν και Εργατικόν Κόμμα", ο οποίος από το 1928 και μετά έγινε ο οριστικός του τίτλος.
Ο Παπαναστασίου εξελέγη πολλές φορές βουλευτής (1910,1915,1923,1926,1928,1932,1933 -σε επαναληπτική εκλογή- και 1936) με αδιάλειπτη και ενεργό συμμετοχή στη Βουλή και προτάσεις πρωτοποριακές για όλους τους τομείς και ιδιαίτερα για τα κοινωνικά και τον αγροτικά θέματα. Ήταν ο σημαντικότερος υποστηρικτής του συναιτεριστικού ζητήματος και εξέφρασε την ιδέα αυτή σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Συμμετείχε στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου και διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών, Εσωτερικών και Περιθάλψεως στις κυβερνήσεις του Ε. Βενιζέλου.
Από το 1917 ώς το 1920 ήταν Υπουργός Συγκοινωνιών και προσωρινά Υπουργός περιθάλψεως και Εσωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου.Στη θέση αυτή επιτέλεσε λαμπρό έργο όπως η ανάπτυξη των μέσων μαζικής μεταφοράς, η οικιστική νομοθεσία σχετικά με το σχέδιο πόλεων, ο έλεγχος των δημοσίων έργων, η ανοικοδόμηση της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917, η πρόνοια για τη γεωργική και τεχνική εκπαίδευση.
Το 1922 πρωτοστάτησε στη συγγραφή και δημοσίευση του Δημοκρατικού Μανιφέστου, με το οποίο καταγγέλθηκε επώνυμα και δημόσια η ολέθρια για τη χώρα πολιτική των φιλοβασιλικών κυβερνήσεων στο Μικρασιατικό. Για την πράξη αυτή συνελήφθηκε και φυλακίστηκε μαζί με τους συνυπογράψαντες. Μεταξύ άλλων έγραφε ο Αλ. Παπαναστασίου στο Δημοκρατικό Μανιφέστο:
"Η Ελλάς είναι δημιούργημα του πνεύματος, των μόχθων και τωνμ αγώνων των τέκνων της. Δεν είναι βασιλικόν τιμάριον και δεν μπορεί ποτέ να γίνει ανεκτόν να θυσισασθεί και το ελέχιστον τμήμα της χάριν προσωπικών βασιλικών συμφερόντων".
Το Μάρτιο του 1924 σχημάτισε κυβέρνηση με τη στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων η οποία, με τη δική του επιμονή, κατέθεσε στις 25/3/1924 ψήφισμα στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση για την ανακύρηξη αβασίλευτης Δημοκρατίας, κηρύσσοντας έκπτωτη τη μοναρχία. Το ψήφισμα επικυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 13/4/1924. Εως τις 18/6/1924 που διήρκησε η πρωθυπουργία του κατέθεσε στην Εθνοσυνέλευση σημαντικές προτάσεις που ψηφίστηκαν όπως η ίδρυση Πανεπιστήμιου στη Θεσσαλονίκη, η λαϊκη μετεκπαίδευση, η αναγνώριση της δημοτικής γλώσσας κ.ά.
Από το 1926 εώς το 1928 διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζαϊμη, με σημαντικό έργο όπως: η υπογραφή πρωτοκόλλου για την ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας, μέριμνα για τη εκπαίδευση, η δημιουργία συναιτερισμών, η αποκατάσταση ακτημόνων κ.ά.
Στις 26/5/1932 πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης η οποία ορκίστηκε αλλά παραιτήθηκε στις 3/6/1932. Από τον Ιανουάριο έως το Μάρτιο του 1933 ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας και προσωρινά Γεωργίας στην κυβέρνηση Βενιζέλου.Μετά την αποτυχία του κινήματος του 1935 παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, αλλά απαλλάχθηκε.
Ιδιαίτερης μνείας αξίζουν οι θέσεις του για ένωση των Βαλκανικών λαών σε ενιαίο δημοκρατικό σχηματισμό. Σκοπός του ήταν η ειρηνική επίλυση των διαφόρων και πολυχρονίων αντιθέσεων, η διατήρηση της φιλίας και της πολυμερούς συνεργασίας και ασφάλειας και η αποφυγή των ξένων παρεμβάσεων. Για την υλοποίηση των στόχων αυτών ο Παπαναστασίου πρότεινε τη σύγκλιση ετησίων διασκέψεων των Βαλκανικών κρατών. Έγιναν 4 Βαλκανικές Διασκέψεις από το 1930 εώς και το 1933 με σημαντικά αποτελέσματα.
Η δικτατορία του Ι. Μεταξά τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό. Ο Α. Παπαναστασίου πέθανε ξαφνικά στις 17/11/1936 από ανακοπή καρδιάς, μένοντας στην ιστορία σαν ένας πρωτοπόρος και εμπνευσμένος πολιτικός, σαν εξαίρετος επιστήμονας και σαν ηθικός άνθρωπος.

Ενα άγνωστο, στους πολλούς, αλλα σημαντικότατο πολιτικό πρόσωπο για την Ελλάδα.
Με δικές του ενέργειες έδιωξε τα μοναστήρια απο το νησί της Λήμνου, τα οποία κατείχαν πολύ μεγάλες γεωργικές εκτάσεις στο νησι και φυσικά πολυς κόσμος, κυριως φτωχοί και ακτήμονες, δούλευαν για λογαριασμό των μοναστηριών-μοναχών με μονη ανταμοιβή μια σαρδέλα και ενα κομμάτι ψωμί.
Δούλευαν σαν σκλαβοι με τον βούρδουλα του μοναχού πανω στα κεφάλια τους και στις μικρές όμορφες εργατριούλες έκαναν και τα γλυκά μάτια.
Μην ξεχνούμε οτι πολλοί απο τους μοναχούς ηταν εγκληματίες που τοτε κατέφευγαν στον μοναχισμό για να αποφύγουν την δαγκανα του νομου,ενα καταφύγιο για καθε καρυδιάς καρύδι.
Πραγματικό καρκίνωμα για τον τοπο αποτελούσαν τα μοναστήρια μέχρις οτου ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου καθάρισε το νησί απο δαυτους και έδωσε τα κτήματα στους φτωχούς ακτήμονες ετσι ωστε να μπορέσουν να ζήσουν και αυτοι σαν άνθρωποι...

ΔΟΞΑΣΜΕΝΟΙ ΥΠΕΡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ.ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ.ΝΙΚΗΦΟΡΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.ΠΑΝΤΑ Η ΑΣΙΑ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΤΑΝ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΦΥΛΕΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΥΑΝ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ,ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΦΩΤΟΣ.Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΗΡΘΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΙΑΙΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΟΜΩΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΩΝ ΠΕΡΣΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΘΑΡΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΓΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΓΙ'ΑΥΤΗΝ...

8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

8/10/1912 : Απελευθέρωση της Λήμνου με την αποβιβαση του ναυαρχου Παυλου Κουντουριωτη, η οποία εξασφάλισε στο στόλο μας το λιμάνι του Μούδρου, που χρησιμοποιήθηκε σαν ναυτική βάση κατά τη διάρκεια του πολέμου με αποτελεσμα ο ελληνικος στολος να κυριαρχει σε ολο το αιγαιο.Στο θωρηκτο Γ.Αβερωφ, με το οποιο ο ναυαρχος Π.Κουντουριωτης κατεφθασε στη Λημνο, υπηρετησε και ο παππους μου το 1935.Ακομη θυμαται, αν και πολυ ηλικιωμενος, θαυμαστες ιστοριες απο την ζωη στο θρυλικο εκεινο πολεμικο πλοιο...

1922:Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΕΚΠΟΜΠΩΝ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ 1922.ΜΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΝΕΟΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ (ΒΛΕΠΕ ΡΕΠΟΥΣΗ) ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΝΤΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΝΤΡΟΠΗ (ΞΑΝΑΒΛΕΠΕ ΡΕΠΟΥΣΗ)...

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΘΗΡΑΣ

Η μεγαλύτερη έκρηξη των τελευταίων 10.000 ετών ήταν της Θήρας.

H έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ήταν η μεγαλύτερη έκρηξη που έχει γνωρίσει το ανθρώπινο είδος τα τελευταία 10.000 χρόνια. Eγινε άνοιξη, πιθανότατα του 1614-1613 π.X. και ο όγκος των προϊόντων της υπολογίζεται σε 60 κυβικά χιλιόμετρα μάγματος ή 150 δισεκατομμύρια τόνους πετρώματος. Προκάλεσε τσουνάμι που δεν πρέπει να ξεπέρασε το ύψος των 17-20 μέτρων στις ακτές της Kρήτης και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συνδεθεί με την παρακμή του Mινωικού πολιτισμού.
Oι εντυπωσιακές διαπιστώσεις ανήκουν στον ηφαιστειολόγο Γιώργη Bουγιουκαλάκη και θα ανακοινωθούν αύριο στις 7 μ.μ. στην Aρχαιολογική Eταιρεία στο πλαίσιο της διάλεξής του με θέμα «H Mινωική έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης», που οργανώνει η Eταιρεία Στήριξης Σπουδών Προϊστορικής Θήρας και το Iνστιτούτο Mελέτης και Παρακολούθησης Hφαιστείου Σαντορίνης.
«Πριν ο οικισμός ταφεί κάτω από την τέφρα της μινωικής έκρηξης είχε ήδη χτυπηθεί από έναν πολύ ισχυρό σεισμό», σημειώνει ο κ. Bουγιουκαλάκης. O ίδιος πιστεύει ότι οι διασωθέντες κάτοικοι του οικισμού του Aκρωτηρίου επέστρεψαν για να απεγκλωβίσουν όσους δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν, να μαζέψουν ό,τι πολύτιμο και χρήσιμο είχε σωθεί. Δεν πρόλαβαν να κάνουν πολλά πράγματα, όπως δείχνει η μη ολοκλήρωση των εργασιών διάνοιξης των δρόμων όλου του οικισμού.
H χρονική απόσταση από τον σεισμό μέχρι την έκρηξη δεν ξεπερνούσε τις λίγες δεκάδες ημέρες.
Tρεις μικρού πάχους ορίζοντες τέφρας που εντοπίσθηκαν στη νότια Θήρα δείχνουν ότι δύο εκρήξεις μικρότερες της κύριας ήταν τα πρόδρομα φαινόμενά της. Tο χρονικό διάστημα ανάμεσά τους κρίνεται ασήμαντο.
Βρήκαν σπόρουςH τέφρα της δεύτερης έκρηξης δίνει πολύτιμες πληροφορίες, καθώς περιέχει μεγάλη ποσότητα σπόρων και γυρεόκοκκων από ελιά, πεύκο, βελανιδιά, αμπέλι, φιστικιά, μυρτιά, δημητριακά και πλήθος θάμνων (αμάραντος, αστείρακας, φτέρη κ.τ.λ.) και δείχνει ότι η έκρηξη έγινε άνοιξη. H τεράστια έκρηξη ήταν η κορύφωση της ηφαιστειακής δράσης. Eίναι μία από τις μεγαλύτερες που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Kαι από τους μηχανισμούς απόθεσης των προϊόντων της έκρηξης διακρίνονται τέσσερις φάσεις.
Στην πρώτη δημιουργείται μια τεράστια στήλη από τέφρα, ύψους 35-36 χιλιομέτρων από την οποία πέφτουν τα στρώματα αδρόκοκκης ελαφρόπετρας.
H φάση διαρκεί 4 - 6 ώρες και εκτινάζει 4,6 δισεκατομμύρια τόνους (δύο κυβικά χιλιόμετρα) μάγματος. Στη φάση αυτή ανοίγεται ο πόρος της έκρηξης του ηφαιστείου.
Το θαλασσινό νερό μπαίνει στον κρατήρα, έρχεται σε επαφή με το μάγμα, απελευθερώνοντας τεράστια ενέργεια. H εξάτμιση του νερού κονιορτοποιεί το μάγμα και το εκτινάσσει με μεγάλες ταχύτητες (80-150 μέτρα το δευτερόλεπτο) και θερμοκρασίες (150-200 βαθμούς Kελσίου). Tα ωστικά κύματα είναι καταστροφικά για τα σπίτια του Ακρωτηρίου. Oι ταχύτητες κίνησης των νεφών της τέφρας φτάνουν από 15-80 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Στην τέταρτη φάση δημιουργείται η καλντέρα και όλος ο χερσαίος χώρος καλύπτεται από τέφρα. Tο όλο συμβάν χρειάστηκε δύο - τρία 24ωρα. Kάθε ίχνος ζωής στη Θήρα εξαφανίζεται. Kαι το νησί θα μείνει για δεκαετίες απρόσιτο σε κάθε ζωή.
Η έκρηξη ερήμωσε όλα τα νησιά σε ακτίνα 50 - 60 χιλιομέτρων γύρω από τη Θήρα. H λεπτή ηφαιστειακή στάχτη απλώθηκε σε όλη την Aνατολική Mεσόγειο και τη Μικρά Ασία και μάλλον κατέστρεψε τις καλλιέργειες εκείνης της χρονιάς.
Και αυτό που επισημαίνει ο Bουγουκαλάκης είναι ότι η ταχεία εξέλιξη της έκρηξης πρέπει να προβληματίσει για το αν οι κάτοικοι της Θήρας πρόλαβαν να εγκαταλείψουν το νησί τους.
Στοιχεία και από τη Ζάκρο
Ο αρχαιολογικός τόπος της Ζάκρου δίνει νέα χρονολογία στη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης και τη συνδέει με την καταστροφή του μινωικού πολιτισμού. Πότε, τελικά, έγινε η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας;
Αν ήταν το 1635 ή το 1645 π.Χ. σύμφωνα με νεότερους υπολογισμούς των επιστημόνων, δεν επηρέασε τη μινωική Κρήτη, καθώς τα δικά της ανακτορικά κέντρα καταρρέουν 150 ή και 200 χρόνια αργότερα. Τα κεραμικά, όμως, από τα οποία έχουμε ασφαλείς χρονολογήσεις (με εύρος δέκα ετών) και κάποια μικρά αλλά καθόλου ταπεινά ευρήματα από σφραγίδες χρυσών δαχτυλιδιών, μαρτυρούν ότι η έκρηξη μπορεί και να έγινε μέσα στον 15ο αι. π.Χ.
Άρα, συνδέεται στενά με την κατάρρευση των βασιλείων του μινωικού πολιτισμού.
Αυτά τα συμπεράσματα είναι τα πρώτα της έρευνας που παρουσίασε ο ανασκαφέας της Ζάκρου Λευτέρης Πλάτων. Ο αρχαιολόγος της ανασκαφής Πλάτων μελετά και άλλα κέντρα στο Αιγαίο εκείνης της εποχής και ιδίως τις Κυκλάδες, ώστε να καταλήξει σε πιο σύνθετα και ασφαλή συμπεράσματα.
Η κεραμική που βρίσκουμε στα στρώματα της μεγάλης καταστροφής στο ανάκτορο της Ζάκρου (γύρω στο 1450 π.Χ.) και στο τελευταίο στρώμα στο Ακρωτήρι, ανήκει, κατά τον ομιλητή, στην ίδια περίοδο. Θεωρεί επομένως εξαιρετικά πιθανό να έγινε η καταστροφή κατά τα ίδια χρόνια, με μια ελάχιστη ίσως διαφορά. Η εκτεταμένη παρουσία τους και στις δύο περιοχές, δείχνει ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για συμπτώσεις.
Επίσης, αναφέρει ότι υπάρχουν σφραγίσματα που έγιναν από ίδια χρυσά σφραγιστικά δαχτυλίδια και στις δύο περιοχές. Δεν έχουν την παραμικρή διαφορά και ανήκουν στην ίδια περίοδο, την επίμαχη.

Πηγή: Έθνος, 28 Φεβρουαρίου 2007

ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

Νέα στοιχεία δείχνουν ότι ο μινωικός πολιτισμός είναι πιο παλιός.

Φανταστείτε ότι η χρονολογία της πρώιμης αμερικανικής ιστορίας ήταν εκατό χρόνια νωρίτερα και πως στην πραγματικότητα ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική το 1392 και όχι το 1492. Οι ειδικοί επιστήμονες επί μακρόν επέμεναν ότι είναι πιθανό να υπάρχει μία παρόμοια πλάνη κατά την κρίσιμη περίοδο στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού στην Ελλάδα και στον κόσμο του Αιγαίου.
Οι επιστήμονες λένε ότι νέα στοιχεία με τον ραδιενεργό άνθρακα επιβεβαιώνουν τη θεωρία ότι η Ύστερη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο ξεκίνησε τον 17ο αιώνα π.Χ., τουλάχιστον δηλαδή έναν αιώνα νωρίτερα απ’ ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι αρχαιολόγοι. Δείγματα ραδιενεργού άνθρακα - που εξετάσθηκαν με τη μέθοδο ραδιοχρονολόγησης του άνθρακα 14 - έδειξαν ότι κράτησε από το 1700 π.Χ. ως το 1400 π.Χ.
Αν είναι σωστή η εκτίμηση αυτή, απαιτείται συνολική επανεξέταση πολιτισμικών και εμπορικών σχέσεων σε μία περίοδο μεταξύ της Μινωικής Κρήτης, της Μυκηναϊκής Ελλάδας και Κύπρου από τη μία και τους πολιτισμούς της Αιγύπτου και της υπόλοιπης Μέσης Ανατολής από την άλλη.
Αυτό θα σήμαινε ότι η Κρήτη με τα περίτεχνα παλάτια της, που προσελκύει ορδές τουριστών για να τα δουν κάθε χρόνο, και με τους θρύλους του Βασιλιά Μίνωα έφτασε στο απόγειό της έναν αιώνα νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζαμε μέχρι σήμερα.
Ειδικότερα, δύο ανεξάρτητες μελέτες τοποθέτησαν έναν αιώνα νωρίτερα την ηφαιστειακή έκρηξη στη Θήρα, ευρέως γνωστή σήμερα ως Σαντορίνη, που με τη σειρά της προκάλεσε μια σειρά από τσουνάμι και σκόρπισε στάχτη σε ολόκληρη την περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου.
Η καταστροφή πιστεύεται ότι επιτάχυνε την παρακμή του Μινωικού πολιτισμού στην Κρήτη, σε απόσταση 120 χιλιομέτρων, και ίσως άνοιξε τον δρόμο για την εμφάνιση της Μυκηναϊκής Ελλάδας ως κυρίαρχης δύναμης στο Αιγαίο.
Μία επιστημονική ομάδα υπό τον αρχαιολόγο του πανεπιστημίου Cornell, Sturt Manning, ανέφερε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Science ότι η έκρηξη σημειώθηκε μεταξύ 1660 π.Χ. και 1613 π.Χ.
Η νέα χρονολογία καθορίστηκε από την ανάλυση 127 δειγμάτων, πολλά εκ των οποίων ελήφθησαν στη Σαντορίνη και την Κρήτη.
Μια άλλη ερευνητική ομάδα, που εκθέτει τις έρευνες της στο ίδιο περιοδικό, περιόρισε περαιτέρω το χρονικό διάστημα, μεταξύ 1627 π.Χ. και 1600 π.Χ. Η ανάλυση βασίστηκε εν μέρει σε δείγματα από κλαδιά και φύλλα μιας ελιάς, θαμμένης κάτω από ηφαιστειακή λάβα.
Ο Walter L. Friedrich, γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο Aarhus της Δανίας και συνάδελφοί του λένε ότι επρόκειτο για την πρώτη λεπτομερή εξέταση ενός αντικειμένου, που θάφτηκε ζωντανό κατά την έκρηξη. Όπως προσθέτουν "υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η έκρηξη χρονολογείται από τα τέλη του 17ου αιώνα".
Σε ένα email του από την Αγγλία ο δρ Manning επισήμανε ότι οι δύο ανεξάρτητες μελέτες ενισχύουν περαιτέρω τη συνολική νέα χρονολόγηση.
Άλλο άρθρο στο ίδιο περιοδικό επικαλείται τον αρχαιολόγο στο Κέμπριτζ, Colin Renfrew, ο οποίος διατείνεται ότι τα ευρήματα επιλύουν με πειστικό τρόπο το πρόβλημα της ημερομηνίας της ηφαιστειακής έκρηξης.
Μέχρι πρόσφατα, οι αρχαιολόγοι τοποθετούσαν την έκρηξη γύρω στο 1500 π.Χ. Οι υπολογισμοί αυτοί βασίζονταν κυρίως στη σύγκριση αγγείων και άλλων αντικειμένων τέχνης από την περιοχή του Αιγαίου με ανάλογα ευρήματα στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, τα οποία έχουν συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες χρονολογίες.
Αν επιβεβαιωθεί η αναθεωρημένη χρονολόγηση, αυτό σημαίνει ότι ο Μινωικός πολιτισμός στο αποκορύφωμά του δεν ήταν σύγχρονος με το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου του 16ου αιώνα π.Χ.
Αντίθετα αυτός συνέπεσε χρονικά με την ηγεμονία της ξένης δυναστείας των Υξώς.
Ο Manning διευκρίνισε ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για χειροποίητα αντικείμενα που να συνδέουν άμεσα και καθαρά το Αιγαίο με την Αίγυπτο την περίοδο πριν την ηφαιστειακή έκρηξη.
Έτσι οι ημερομηνίες που παρατίθενται στα ιστορικά βιβλία γι’ αυτές τις περιόδους ανέκαθεν βασίζονταν σε ερμηνείες και εκτιμήσεις με ελάχιστες αποδείξεις.
Πάντως οι οπαδοί του παλαιότερου τρόπου χρονολόγησης δεν υποχωρούν με βασικό επιχείρημα ότι η αιγυπτιακή ιστορική χρονολόγηση προέρχεται από γραπτά τεκμήρια καθώς και αγγεία και απεικονίσεις. Επιμένουν, λοιπόν, ότι είναι αδύνατον η χρονολόγηση να αποκλίνει 100 ολόκληρα χρόνια από την πραγματικότητα.

Πηγή: New York Times

ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η θρησκεία είναι ένα προϊόν της εξέλιξης, προτείνει ένα υπολογιστικό πρόγραμμα.

Ο Θεός μπορεί να εργάζεται με μυστηριώδεις τρόπους, αλλά ένα απλό πρόγραμμα υπολογιστή μπορεί να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η θρησκεία.
Θρησκεία και εξέλιξη είναι φαινομενικά αντιφατικές έννοιες. Βιολόγοι θέλουν να λύσουν αυτή την αντίθεση και να εκδηλώσουν την πίστη τους στην εξελικτική θεωρία. Έτσι κάποιοι αμερικανοί ερευνητές έκαναν ένα αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, φτιάχνοντας ένα κατάλληλο λογισμικό, που δείχνει το εξελικτικό πλεονέκτημα της πίστης. Για να πάνε μαζί η θρησκεία και η εξέλιξη, πρέπει να αποδειχθεί ότι η θρησκευτική σκέψη είναι μια θετική επιλογή, ή ότι ο κόσμος με θρησκευτική πίστη, επίσης, μπορεί να βοηθιέται να επιβιώσει και να αναπαραχθεί περισσότερο. Ο James Dow, εξελικτικός ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο του Oakland στο Rochester έχει τώρα επιστημονικά δεδομένα γι αυτό το συμπέρασμα - μέσω ενός υπολογιστικού προγράμματος - που λέγεται Evogod (κατεβάστε τον κώδικα εδώ): "Έκανα αυτό το πρόγραμμα, γιατί μόνο δύσκολες μαθηματικές συναρτήσεις θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην πολυπλοκότητα της θρησκευτικής ανάπτυξης." Ο Dow βάπτισε το πρόγραμμα "Evogod", ένα συνδυασμό των λέξεων "Εξέλιξη" και "Θεός". Στο Evogod, τα βασικά χαρακτηριστικά των έμβιων οργανισμών κατέχουν την ιδιότητα της εξέλιξης. Για παράδειγμα, θέλετε να φάτε, να αναπαράγετε, να επικοινωνείτε και να συνεχίσει πάντα να μαθαίνετε. Και αυτά μπορούν να κληρονομούνται. Μια μικρή μειοψηφία αυτών των παραγόντων ο Dow τα τροφοδότησε με επιπλέον γονίδια, εξοπλισμένα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Και με τα πρόσθετα γονίδια το υπολογιστικό μοντέλο προβλέπει ότι η θρησκεία θα ανθίσει. Ωστόσο, η θρησκεία 'πιάνει' μόνο αν αυτοί που δεν πιστεύουν βοηθούν τους πιστούς -, ίσως γιατί οι πρώτοι είναι εντυπωσιασμένοι από την αφοσίωσή τους. "Εάν ένα πρόσωπο είναι πρόθυμο να θυσιαστεί για μια αφηρημένη ιδέα, όπως του Θεού, τότε ο άλλος κόσμος τους νιώθει πως είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν και για την υπόλοιπη κοινότητα", λέει ο James Dow. Ο Dow δεν είναι ο πρώτος επιστήμονας που εξηγεί πώς προέκυψε η θρησκεία. Οι θεωρίες για την εξέλιξη της θρησκείας τείνουν προς δύο στρατόπεδα. Η μία σχολή υποστηρίζει ότι η θρησκεία είναι ένα νοητικό προϊόν, που προέρχεται από λειτουργίες του εγκεφάλου που εξελίχθηκε για την εκτέλεση άλλων καθηκόντων. Η άλλη σχολή υποστηρίζει ότι η θρησκεία ήταν ωφέλιμος για τους προγόνους μας. Αντί να είναι ένα υποπροϊόν άλλων λειτουργιών του εγκεφάλου, είναι μία προσαρμογή στη δική τους ηθική. Σε αυτήν την εξήγηση, η φυσική επιλογή αργά απέρριψε τους ανθρώπους που δεν θρησκεύονταν. "Κάποια στιγμή 100.000 χρόνια προτού εφευρεθεί η γραφή έως την εποχή εκείνη, ίσως κάπου στο 7.000 π.Χ., αρχίσαμε να έχουμε αρχεία των λαϊκών υπερφυσικών πεποιθήσεων," λέει ο Dow. Για να προσδιοριστεί αν ήταν δυνατόν για την θρησκεία να αναδυθεί ως μια προσαρμογή στο περιβάλλον, ο Dow έγραψε ένα απλό πρόγραμμα, που εστιάζει στα εξελικτικά οφέλη που λαμβάνουν οι άνθρωποι από τις αλληλεπιδράσεις τους με άλλους. Για λόγους απλοποίησης, ο Dow διάλεξε ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό της θρησκείας: την επιθυμία της να διακηρύξει θρησκευτικές πληροφορίες σε τρίτους - μη πιστούς-, όπως είναι η πίστη ότι υπάρχει άλλη ζωή. Ο Dow υπέθεσε ότι αυτό το χαρακτηριστικό ήταν γενετικό. Το μοντέλο υποθέτει, με άλλα λόγια, ότι ένας μικρός αριθμός ατόμων έχουν γενετική προδιάθεση να μεταδίδουν ανεξέλεγκτες πληροφορίες σε άλλους. Πέρασε αυτή η ιδιότητα στα παιδιά τους, αλλά αυτοί επίσης αλληλεπίδρασαν με ανθρώπους που δεν διέδιδαν εξωπραγματικές πληροφορίες. Το μοντέλο εξετάζει την αναπαραγωγική επιτυχία των δύο ειδών ανθρώπων - αυτών που μεταφέρουν πραγματικές πληροφορίες, καθώς και εκείνων που μεταφέρουν εξωπραγματικές πληροφορίες. Σύμφωνα με τα περισσότερα σενάρια, οι "πιστοί στα εξωπραγματικά" ήταν υπό εξαφάνιση. Αλλά όταν ο Dow συμπεριέλαβε μαζί την παραδοχή ότι αυτοί που δεν πίστευαν θα έλκονταν από ανθρώπους θρησκευόμενους, εμφανίστηκαν ορισμένα σαφή σημάδια, αλλά αυθαίρετα, ότι άνθισε η θρησκεία."Με κάποιο τρόπο αυτοί που διαδίδουν εξωπραγματικές πληροφορίες προσελκύουν άλλους που κοινοποιούν μόνο πραγματικές πληροφορίες," λέει ο Dow, εικάζοντας ότι ίσως οι μη πιστεύοντες ήταν συγκινημένοι από την πίστη των θρησκευομένων. Ο Richard Sosis, εξελικτικός ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο του Connecticut, λέει ότι το μοντέλο προσθέτει μια νέα διάσταση στη συζήτηση σχετικά με το πώς θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί η θρησκεία, που είχε προηγουμένως επικαλεστεί λεκτικά επιχειρήματα και συλλογισμούς. Αλλά "αυτά είναι παιδικά βήματα", λέει επιφυλακτικά. Ο Sosis προηγουμένως διαπίστωσε ότι σε ορισμένους πληθυσμούς - οι Κιμπουτσίμ στο Ισραήλ, για παράδειγμα - οι πιο θρησκευόμενοι άνθρωποι είχαν περισσότερη βοήθεια από άλλους, που ήταν λιγότερο πιστοί. Αλλά, σημειώνει, ότι οι δυνάμεις που διατηρούν τη θρησκεία στο σύγχρονο άνθρωπο θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που προώθησε την εμφάνιση της θρησκείας, πριν από χιλιάδες χρόνια. Οι παλαιολιθικοί άνθρωποι ήταν πιθανότατα πολύ πιο εξαρτημένοι από ό,τι οι σύγχρονοι άνθρωποι από την κοινότητα που γεννήθηκα, εξηγεί ο Sosis. "Τώρα μπορείς να είσαι Λουθηρανός μια εβδομάδα και να αποφασίσεις την επόμενη εβδομάδα να γίνεις βουδιστής.

Πηγή: Deutschlandfunk, NewScientist

" Περιοδικό αναφοράς: Journal of Artificial Societies and Social Stimulation, vol 11, p 2

ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ

Απορροφούν τα πάντα oι μαύρες τρύπες;

Προφανώς υπάρχει μια τρομακτική δύναμη που κρύβεται στο βαθύ διάστημα έτοιμη να συντρίψει μέσα της όλη την ύλη, σε ένα βίαιο τέλος. Αλλά ορισμένοι αστροφυσικοί, σαν τον Karl Kruszelnicki, δεν είναι και τόσο βέβαιοι γι αυτό και αναζητούν να μάθουν τι συμβαίνει με αυτές, έτσι όπως κανένας άλλος δεν έχει κάνει πριν.
Οι περισσότεροι από μας σκέφτονται ότι οι μαύρες τρύπες είναι σαν κάποια κοσμική ηλεκτρική σκούπα, που απορροφούν οτιδήποτε γύρω τους στο αδηφάγο στομάχι τους. Αλλά εάν ο ήλιός μας επρόκειτο να αντικατασταθεί από μια μαύρη τρύπα που θα ζύγιζε όπως ο ήλιος μας, η Γη θα ταξίδευε ακόμα στην ίδια τροχιά. Η μόνη πραγματική διαφορά είναι ότι θα ήταν ψυχρή και σκοτεινή, επειδή η μαύρη τρύπα δεν θα εξέπεμπε οποιοδήποτε θερμότητα ή φως. Για να γίνει κατανοητή μια μαύρη τρύπα, σκεφτείτε την έννοια της "ταχύτητας διαφυγής". Εάν ρίξετε έναν βράχο προς τα πάνω, αρκετά σύντομα θα φτάσει πίσω στο έδαφος. Εάν την ρίξετε προς τα πάνω με 10-πλάσια ταχύτητα, ο βράχος θα κάνει μια παραβολή - αλλά θα πέσει και πάλι πίσω στη γη. Αλλά εάν ωθήσετε το βράχο προς τα πάνω με μια ταχύτητα 11,2 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, δεν θα πέσει ποτέ κάτω στη Γη. Αυτή η ταχύτητα, 11,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, είναι η ταχύτητα διαφυγής του πλανήτη Γη.
Μια μαύρη τρύπα έχει μια τέτοια τεράστια πυκνότητα ως προς το μέγεθος της, που η ταχύτητα διαφυγής είναι ίση με την ταχύτητα του φωτός, ή ακόμα και μεγαλύτερη. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο το φως δεν μπορεί ποτέ να δραπετεύσει, και έτσι δεν μπορούμε ποτέ να την δούμε, γι αυτό και η μαύρη τρύπα έχει αυτό το όνομα. Το μέγεθος του ήλιού μας είναι περίπου 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Υπάρχουν δύο δυνάμεις που κρατούν σε ισορροπία αυτό το μέγεθος - η προς τα έξω πίεση των πυρηνικών συντήξεων, και η προς τα μέσα της βαρύτητας. Αυτές οι πυρηνικές συντήξεις καταναλώνουν περίπου 600 εκατομμύρια τόνους υδρογόνου κάθε δευτερόλεπτο. Σε κάποιο σημείο στο απώτερο μέλλον (σε αρκετά δισεκατομμύρια έτη) οι πυρηνικές συντήξεις θα ξεμείνουν από καύσιμα. Έτσι η βαρύτητα θα είναι η κυρίαρχη δύναμη, και ο ήλιος θα συρρικνωθεί. Ως τμήμα της φυσικής εξέλιξης των άστρων, σε κάποιο προχωρημένο στάδιο της πυρηνικής καύσης, τα περισσότερα αστέρια εκτοξεύουν μακριά ένα μεγάλο μέρος της μάζας τους έξω στο διάστημα. Εάν, στο τέλος της πυρηνικής σύντηξης, η ποσότητα της μάζας που παραμένει σε ένα αστέρι είναι λιγότερη από μια ηλιακή μάζα (η σημερινή μάζα του ήλιού μας), τότε η βαρύτητα ελαττώνεται τόσο που το αστέρι μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο, που λέγεται λευκός νάνος. Οι περισσότεροι λευκοί νάνοι έχουν κατά προσέγγιση το μέγεθος της Γης - διαμέτρου περίπου 12.000 χιλιόμετρα - αλλά με μια μάζα περίπου το 60% του ήλιου μας.Έτσι έχουν μια πυκνότητα ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από το νερό. Οι αστρονόμοι έχουν βρει περίπου 9.000 λευκούς νάνους - στην πραγματικότητα, αποτελούν περίπου το 6% των άστρων στην άμεση γειτονιά μας. Ένας λευκός νάνος είναι η μοίρα όλων των άστρων που μένουν με μια μάζα λιγότερη από 1,4 ηλιακές μάζες, μόλις εξασθενίζουν οι πυρηνικές συντήξεις. Με άλλα λόγια, περίπου το 97% όλων των άστρων στο Γαλαξία μας θα καταλήξουν ως λευκοί νάνοι. Αλλά υποθέστε ότι ξεκινάτε με ένα βαρύτερο αστέρι. Εάν, μετά από το τέλος των πυρηνικών συντήξεων, η μάζα του άστρου είναι 1,4-2 ηλιακές μάζες, η βαρύτητά της θα είναι ισχυρότερη, και θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο προς ένα αστέρι νετρονίων, διαμέτρου περίπου 10-20 χιλιομέτρων.Ένα αστέρι νετρονίων είναι περίπου 100 εκατομμύρια - έως 1 δισεκατομμύριο φορές πυκνότερο από ένα λευκό νάνο. Αυτό τους δίνει μια τυπική ταχύτητα διαφυγής περίπου το μισό της ταχύτητας του φωτός. Μέχρι τώρα, οι αστρονόμοι έχουν βρει περίπου 2.000 αστέρια νετρονίων στο Γαλαξία μας και στους γειτονικούς γαλαξίες του, τα Νέφη του Μαγγελάνου. Αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά εάν, μετά από όλη την πυρηνική καύση, το αστέρι ζυγίζει περισσότερο από περίπου δύο ηλιακές μάζες. Σε αυτήν την περίπτωση, θα συρρικνωθεί τόσο πολύ που θα καταρρεύσει σε ένα σημείο με άπειρη πυκνότητα και μηδέν όγκο - να σημειώσετε ότι δεν έχει κολοσσιαία πυκνότητα, αλλά άπειρη. Το όνομα που χρησιμοποιούν οι φυσικοί για αυτό είναι "ανωμαλία" - η διάσημη μαύρη τρύπα. Αυτό το σημείο είναι κρυμμένο μέσα στον αποκαλούμενο "ορίζοντα γεγονότων". Οι μαύρες τρύπες μπορούν να καλύψουν μια σειρά μεγεθών. Εάν ο Ήλιος μας επρόκειτο ποτέ να μετατραπεί σε μαύρη τρύπα, ο ορίζοντας γεγονότων θα ήταν περίπου διαμέτρου έξι χιλιόμετρα.Εάν ένα αντικείμενο όπως ένας κομήτης, ή ακόμα και ένας πλανήτης, ήταν σε μια πορεία σύγκρουσης με τον ορίζοντα γεγονότων, ασφαλώς θα εξαφανιζόταν μέσα στη μαύρη τρύπα. Αλλά εάν βρισκόταν σε μια σταθερή τροχιά γύρω από τον ήλιο, τότε θα συνέχιζε στην ίδια σταθερή τροχιά και μετά την μετατροπή του ήλιου σε μαύρη τρύπα. Έτσι, μπορεί οι μαύρες τρύπες να είναι πολύ παράξενες, αλλά δεν απορροφούν όλα τα αντικείμενα μέσα τους.Αλλά, όπως με όλες τις δυνάμεις του σκότους, είναι καλύτερα να μείνετε έξω από τον δρόμο τους.

Πηγή: Discovery News

ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων
του Ηλία Σφέτσου

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της αρχαιότητας είναι ο επονομαζόμενος «Αστρολάβος των Αντικυθήρων» που τελικά αποδεικνύεται ότι δεν ήταν αστρολάβος αλλά αστρονομικός υπολογιστής, δηλαδή κάτι σαν ένα πλανητάριο σε μικρογραφία.
Κάποιοι σφουγγαράδες τον βρήκαν το 1901 κοντά στα Αντικύθηρα σε ένα ναυάγιο ρωμαϊκής εποχής. Η διαδικασία ανέλκυσης των ευρημάτων του ναυαγίου κράτησε σχεδόν 6 μήνες με ανθρώπινες απώλειες έναν νεκρό και δύο μόνιμα ανάπηρους σφουγγαράδες που συνεργάστηκαν στην ανέλκυση. Αρκετά αργότερα απ' το ναυάγιο ανασύρθηκαν μερικά ακόμα ευρήματα απ' τον γνωστό ερευνητή των βυθών Ζακ Υβ Κουστώ.
Η χρήση του αντικειμένου παρέμεινε άγνωστη για χρόνια. Ο καθηγητής Στάης αντιλήφθηκε πρώτος την χρήση του και ο Ντήν Μέρριττ υπολόγισε την ηλικία του με βάση τον γραφικό χαρακτήρα στον πρώτο αιώνα π.Χ. Στο ερευνητικό κέντρο Δημόκριτος ο καθηγητής Derek de Solla Piere από το πανεπιστήμιο του Yale και ο καθηγητής πυρηνικής φυσικής Χαράλαμπος Καράκαλος ενώνοντας τις δυνάμεις τους, εξέτασαν τον «αστρολάβο» με ακτίνες Χ και Γ και βρήκαν έναν εκπληκτικά περίπλοκο μηχανισμό απροσδόκητο για το 80 π.Χ. που χρονολογήθηκε τελικά η κατασκευή του. Είναι η πιο περίπλοκη γνωστή μηχανική κατασκευή μέχρι το 1200 μ.Χ.!
Ο μηχανισμός που βρέθηκε στα Αντικύθηρα έχει πάρα πολλά μεταλλικά κυκλικά γρανάζια τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που να εξομοιώνεται η κίνηση κάποιων πλανητών. Ποιος και πώς το κατασκεύασε με τέτοιες αστρολογικές γνώσεις και κατασκευαστική ακρίβεια εκείνη την εποχή παραμένει μυστήριο. Η ανάλυση δείχνει ότι πρόκειται πολύ περισσότερο για αστρονομικό μηχανικό υπολογιστή και λιγότερο για έναν πιο περίπλοκο αστρολάβο.
Στον αστρολάβο υπήρχαν 27 διαφορετικά γρανάζια τα οποία κινούταν ταυτόχρονα σύμφωνα με τις επιλογές μιας χειρολαβής. Όλα βρίσκονταν σε ξύλινο κουτί με πιθανότερες διαστάσεις 33 x 17 x 10 εκατοστά. Στο εμπρός μέρος υπήρχαν δύο ομόκεντροι δίσκοι με ενδείξεις ημερομηνίας σε σχέση με την θέση του ήλιου, και ημερομηνία σε σχέση με την σελήνη. Στην πίσω όψη υπήρχαν δύο δίσκοι. Ο ένας μέτραγε μέρες του σεληνιακού μήνα αλλά και τον υπολογισμό των εκλείψεων σελήνης. Ίσως αυτά φαίνονται απλά, αλλά αντίστοιχοι υπολογισμοί απαιτούν χρήση αριθμών με έξι δεκαδικά ψηφία!
'Αλλη πρωτοποριακή τεχνική εφαρμογή ήταν η χρήση διαφορικού συστήματος κίνησης από μία είσοδο σε δύο εξόδους. Κατά την λειτουργία του διαφορικού η ταχύτητα περιστροφής της εισόδου ισούται με την διαφορά ταχυτήτων των εξόδων. Στον μηχανισμό των Αντικυθήρων το διαφορικό χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει τον συσχετισμό των συνοδικών δεδομένων με τα αστρικά!
Τίποτε ανάλογο δεν ξανασυναντάμε σε οποιαδήποτε μηχανική κατασκευή μέχρι τον 19ο αιώνα!
Ο Μαθηματικός Διονύσης Κριάρης μελέτησε και ανακατασκεύασε αντίγραφο του υπολογιστή των Αντικυθήρων, όπως είχε κάνει παλιότερα και ο καθηγητής Derek de Solla Piere.
Παρόμοιος μηχανισμός δεν έχει βρεθεί οπουδήποτε αλλού. Κοντά στο 500 μ.Χ. συναντάμε μια παρόμοια κατασκευή στο Βυζάντιο που μπορούσε να υπολογίζει με κάποιο μηχανισμό θέσεις ήλιου, σελήνης και πλανητών για ορισμένες γεωγραφικές θέσεις. Η κατασκευή του δείχνει απλούστερη και ευτυχώς σώζεται σε σχετικά καλή κατάσταση στο Μουσείο επιστημών του Λονδίνου όπου μελετήθηκε και ανακατασκευάστηκε από την Τζ.Φίλντ και τον Μ.Ράιτ.
Αρκετά αργότερα, κοντά στο 1200 μ.Χ., συναντάμε παρόμοια κατασκευή από 'Αραβες αστρονόμους που εξελίσσοντας την επιστήμη της αστρολογίας χρησιμοποίησαν αστρολάβους παρόμοιων λειτουργιών. Τα πρώτα ρολόγια επίσης είχαν μεγάλη πολυπλοκότητα γιατί προσπαθούσαν να μετρήσουν όχι την ώρα αλλά σεληνιακές φάσεις και κινήσεις άλλων άστρων.

πηγη: αρχαια τεχνολογια

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

ΠΑΝΤΑ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΣΚΛΗΡΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΤΥΦΛΗΣ ΠΙΣΤΗΣ.
ΟΠΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Η ΔΕΥΤΕΡΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΜΠΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΨΥΞΗ.ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΙΑΡΚΟΥΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΙΓΟ ΔΙΕΦΕΡΕ ΑΠΟ ΤΑ ΖΩΑ.
ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΡΜΑΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥΣ ΝΟΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΦΥΣΙΚΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΟΥΛΟ,ΠΟΙΜΝΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΒΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΕΙΛΑ ΟΝΤΑ...

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΟΤΑΝ ΤΟ 1986 ΕΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ METAL ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΕΓΡΑΦΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ,ΟΙ ΔΗΘΕΝ "ΕΛΛΗΝΕΣ" ΕΓΡΑΦΑΝ,ΕΠΑΙΖΑΝ,ΑΚΟΥΓΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝ ΣΧΟΛΙΑΖΩ ΜΕΡΙΚΑ ΘΑ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΥΒΡΙΣΤΗ.ΔΥΣΤΥΧΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΧ.ΙΣΤΟΡΙΚΑ,ΕΠΙΚΑ,ΚΤΛ. ΑΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΑΦΘΟΝΙΑ ΘΕΜΑΤΩΝ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΑΚΑΙΩΝΗΣ,ΕΝΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΥΣ IRON MAIDEN ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΑΝ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ...

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ.
ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΦΥΤΩΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥΣ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΜΑ.
ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΗΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΩΔΙΕΣ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΖΑΛΙΖΟΥΝ ΑΠΑΛΑ,ΓΛΥΚΑ,ΟΜΟΡΦΑ...

ΚΑΣΤΡΟΒΟΥΝΙ

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟΒΟΥΝΙ ΒΡΙΣΚΕΤΕ 1Km ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΛΟΦΟΣ 100 ΜΕΤΡΩΝ ΠΕΡΙΠΟΥ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ.
ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 19 ΑΙΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΞΗΣ:
1)Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ ALEXANDER CONZE ΤΟ 1858 ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΙΔΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΥΠΟΓΕΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΚΟΝΤΕΣ ΚΟΛΩΝΕΣ.
2)Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ S.REINACH ΤΟ 1885 ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΥΠΑΤΙΟ,ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ,ΤΟΥ ΑΝΕΦΕΡΕ ΟΤΙ ΕΙΔΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΡΜΑΡΙΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ.ΤΟΝ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΓΕΙΟ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΧΩΡΟ ΟΠΟΥ ΕΙΔΕ ΕΝΑ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΛΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΜΙΣΟΘΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΓΕΙΟΥΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥΣ.
3)Ο ΓΑΛΛΟΣ ΓΕΩΛΟΓΟΣ LWIS DE LAUNAY TO 1894 ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ SEALY TO 1917 ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ALEXANDER CONZE ΤΟ 1858.
ΕΠΙΣΗΣ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΛΙΝΙΟΣ ΓΥΡΩ ΣΤΟ 70μ.χ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΕΝΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΙΑΣ.
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΓΙΝΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΝΤΟΠΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΓΕΙΟ ΧΩΡΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΣΤΗ ΒΔ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ ΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΤΙΣΜΑΤΟΣ ΟΠΟΥ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΣΦΡΑΓΙΣΤΕΙ ΜΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ.
ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΣΕΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΓΚΟΣ ΧΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΟΥ,ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΥΤΟ ΔΙΟΤΙ ΔΙΝΕΙ ΕΜΦΑΣΗ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ.
Η ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΚΤΙΣΜΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΙΑΣ ΟΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΚΡΥΦΟ ΚΑΙ ΟΧΥΡΩΜΕΝΟ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΥΧΟΝ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΠΕΡΣΩΝ ΟΙ ΑΛΛΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ...